পূৰ্বাষাঢ়া নক্ষত্ৰ ফল

চৰণ অনুসৰি ফল

পূৰ্বাষাঢ়া গোটেইখিনিয়েই ধনুত, ১৩°২০′ৰ পৰা ২৬°৪০′লৈ — বৃহস্পতিৰ ৰাশিত শুক্ৰৰ নক্ষত্ৰ। জ্ঞান আৰু ভোগ, নীতি আৰু ৰুচি — এই দুই ধাৰাৰ সংঘৰ্ষই পূৰ্বাষাঢ়াৰ জেদ গঢ়ে। চাৰি চৰণৰ নৱাংশ সিংহ, কন্যা, তুলা আৰু বৃশ্চিক।

প্ৰথম চৰণত সিংহ নৱাংশই তৰ্কত আৰু মঞ্চত অপৰাজেয় ভাৱ দিয়ে — তৰ্ক, ৰাজনীতি আৰু বক্তৃতাৰ আটাইতকৈ ভাল চৰণ। দ্বিতীয় চৰণত কন্যা নৱাংশত যুক্তি সজাই জিকাৰ ক্ষমতা; আইন আৰু গৱেষণাৰ কাম ইয়াত খাপ খায়। তৃতীয় চৰণত শুক্ৰ নিজৰ ৰাশি তুলাৰ নৱাংশত বহে, ফলত শিল্প আৰু কূটনীতি দুয়োটাই আটাইতকৈ পৰিপক্ব। চতুৰ্থ চৰণত বৃশ্চিক নৱাংশত জেদ আৰু গোপন শক্তি চৰমত উঠে, কিন্তু আপোচহীনতাই সম্পৰ্কৰ ক্ষতিও কৰে।

স্বভাৱ আৰু মানসিক গঠন

দেৱতা অপ্, অৰ্থাৎ জলদেৱতা; প্ৰতীক হাতীদাঁত আৰু কুলা — যাৰে জাৰি ভাল-বেয়া পৃথক কৰা হয়। পূৰ্বাষাঢ়াৰ নামৰ অৰ্থই ‘আগৰ অপৰাজেয়’, আৰু শাস্ত্ৰত ইয়াক ‘অপৰাজিত’ নক্ষত্ৰ বোলা হৈছে: এওঁলোকে হাৰ নামানে, প্ৰয়োজনত বিষয়টো বছৰৰ পিছত বছৰ টানি লৈ যায়। মনুষ্য গণ আৰু বানৰযোনি মিলি চটফটীয়া, সামাজিক আৰু অলপ চঞ্চল স্বভাৱ দিয়ে। পিত্ত নাড়ীয়ে তেজ, ব্ৰাহ্মণ বৰ্ণই উপদেশৰ প্ৰৱণতা। তিনিটা শুক্ৰ-নক্ষত্ৰৰ ভিতৰত ভৰণীৰ শুক্ৰই বহন কৰে, পূৰ্বফাল্গুনীৰ শুক্ৰই উপভোগ কৰে, আৰু পূৰ্বাষাঢ়াৰ শুক্ৰই জিকে।

কৰ্মক্ষেত্ৰ

আইন আৰু ওকালতি, তৰ্ক আৰু ৰাজনীতি, কূটনীতি, নৌ পৰিবহন আৰু বন্দৰ, জলসম্পদ আৰু জলসিঞ্চন, মীন পালন, দৰ্শন আৰু অধ্যাপনা, বিজ্ঞাপন, আৰু যিকোনো কাম য'ত আনক মান্তি কৰাব লাগে। পূৰ্বাষাঢ়াৰ জাতক দীঘলীয়া যুঁজত ভাল, তাৎক্ষণিক সিদ্ধান্তৰ কামত তুলনামূলকভাৱে দুৰ্বল।

বিবাহ আৰু দাম্পত্য

বানৰযোনি, বিৰোধী মেষ — কৃত্তিকা আৰু পুষ্যাৰ সৈতে যোনিমিলনত সাৱধানতা। মনুষ্য গণৰ সৈতে মনুষ্য আৰু দেৱ গণ সহজ। পূৰ্বাষাঢ়া মধ্যৰজ্জু। তৰ্কত হাৰ নমনাৰ স্বভাৱ দাম্পত্যত আটাইতকৈ ডাঙৰ বিপদ — জিকাতকৈ মিটমাট কৰি লোৱাটোক ডাঙৰকৈ চোৱাৰ অভ্যাসটো সচেতনভাৱে গঢ়ি তুলিব লাগে।

দশা আৰু সময়

পূৰ্বাষাঢ়াত জন্ম মানে জীৱনৰ আৰম্ভণি শুক্ৰ মহাদশাৰে, দৈৰ্ঘ্য ২০ বছৰ, তাৰ পিছত ছয় বছৰৰ সূৰ্য মহাদশা। ভৰণী আৰু পূৰ্বফাল্গুনীৰ সৈতে ক্ৰম একে, কিন্তু ফল বেলেগ — ইয়াত শুক্ৰ বৃহস্পতিৰ ৰাশিত বহে, সেয়ে দীঘলীয়া শুক্ৰ দশাটোৱে ভোগতকৈ শিক্ষা, ভ্ৰমণ আৰু আদৰ্শ গঠনৰ ফালে বেছিকৈ ঠেলি দিয়ে। বহু পূৰ্বাষাঢ়া জাতকৰ উচ্চ শিক্ষা বা বিদেশ যাত্ৰা এই দশাৰেই ফল।

স্বাস্থ্য আৰু সুস্থতা

মধ্য বা পিত্ত নাড়ীৰ নক্ষত্ৰ, আৰু ধনু ৰাশি উৰুৰ অংগ। সাধাৰণ সুস্থতাৰ ফালৰ পৰা নিয়মিত খোজকঢ়া, ভৰিৰ ব্যায়াম আৰু পৰ্যাপ্ত পানী যথেষ্ট। তৰ্ক আৰু চাপৰ বাবে টোপনি নষ্ট হোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকিলে দিনৰ শেষত কামৰ কথা বন্ধ ৰখাৰ অভ্যাস কামত আহে। এয়া ৰোগ নিৰ্ণয় নহয়; শাৰীৰিক সমস্যাত চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শই একমাত্ৰ পথ।

অসমত প্ৰচলিত প্ৰতিকাৰ

পূৰ্বাষাঢ়াৰ দেৱতা জল, আৰু পানীৰ ওপৰত থিয় হৈ থকা অসমীয়া জীৱনৰ আটাইতকৈ স্পষ্ট ছবি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰ। তাত মাছমৰীয়া আৰু নাৱৰীয়াসকলে নাও মেলাৰ আগতে লুইতক সেৱা জনায় — নৈখনেই জীৱিকা, নৈখনেই বিপদ, আৰু এই সন্মান অসমৰ একেবাৰে নিজা লোকবিশ্বাস, কিতাপৰ পৰা শিকা নহয়। লগত আছে চ'ত মাহৰ অশোকাষ্টমীৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ স্নান আৰু উৎসৱৰ সময়ৰ নাওখেল। পূৰ্বাষাঢ়াৰ জাতকৰ বাবে জলাশয় আৰু নদীৰ প্ৰদূষণক লৈ সচেতন হৈ থকা, আৰু পানীৰ ওপৰত জীৱিকা নিৰ্ভৰ কৰা কোনো মানুহৰ কাষত থিয় দিয়া — এই বাস্তৱ কাম দুটাই এই নক্ষত্ৰৰ ভাৱৰ সৈতে আটাইতকৈ মিলে। শুক্ৰৰ বাবে অসমত নৱগ্ৰহ মন্দিৰৰ বাহিৰে সুকীয়া মন্দিৰ নাই।

সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন