অশ্বিনী নক্ষত্ৰ ফল

চৰণ অনুসৰি ফল

অশ্বিনী গোটেইখিনিয়েই মেষ ৰাশিৰ ভিতৰত — ০°০০′ৰ পৰা ১৩°২০′লৈ — সেয়ে ইয়াত ৰাশিক লৈ কোনো দ্বিধা নাই, যি পাৰ্থক্য আছে সেয়া চৰণকে লৈ। চাৰিটা চৰণৰ নৱাংশ ক্ৰমে মেষ, বৃষ, মিথুন আৰু কৰ্কটত পৰে, অৰ্থাৎ নৱাংশপতি সলনি হয় মঙ্গল → শুক্ৰ → বুধ → চন্দ্ৰ। প্ৰথম চৰণত মঙ্গলে দুয়োফালৰ পৰাই কাম কৰে, ফলত এই জাতক আটাইতকৈ খৰতকীয়া, আটাইতকৈ অধৈৰ্য আৰু সিদ্ধান্তত আটাইতকৈ একাগুঁৰে।

দ্বিতীয় চৰণত শুক্ৰৰ নৱাংশই গতিক ভোগ আৰু স্থায়িত্বৰ ফালে টানে — এওঁলোকে দৌৰিও থিতাপি ল'ব জানে। তৃতীয় চৰণত বুধ অহাৰ বাবে হাতৰ কাম আৰু কথাৰ জোৰ বাঢ়ে; কাৰিকৰী বিদ্যা, যন্ত্ৰপাতি আৰু প্ৰশিক্ষণৰ কাম এই চৰণতেই আটাইতকৈ খাপ খায়। চতুৰ্থ চৰণত চন্দ্ৰৰ নৱাংশত অশ্বিনীৰ নিৰাময়ৰ দিশটো আটাইতকৈ মুকলি — শুশ্ৰূষা, নাৰ্ছিং, প্ৰসূতি সেৱা, পশু চিকিৎসা।

স্বভাৱ আৰু মানসিক গঠন

কেতুৰ আধিপত্য অশ্বিনীত যেনেকৈ ফলে, মঘা বা মূলাত তেনেকৈ নফলে, আৰু পাৰ্থক্যটো গণ আৰু যোনিতেই ধৰা পৰে। অশ্বিনী দেৱ গণ আৰু অশ্বযোনি — কেতুৰ বিচ্ছিন্নতাবোধ ইয়াত অহংকাৰ হৈ থিয় নহয়, থিয় হয় ‘আগতে গৈ চাওঁ’ ধৰণৰ জঁপিয়াই পৰা স্বভাৱ হৈ। মঘাৰ কেতু ৰাক্ষস গণত বংশগৌৰৱ হৈ বহে, মূলাৰ কেতুৱে শিপা উভালি পেলায়; অশ্বিনীৰ কেতুৱে কেৱল দৌৰে। বাত নাড়ী আৰু বৈশ্য বৰ্ণ মিলি অস্থিৰতা আৰু আদান-প্ৰদানৰ প্ৰৱণতা দিয়ে। দোষৰ দিশ — আৰম্ভ কৰাটো যিমান সহজ, শেষ কৰাটো সিমান নহয়।

কৰ্মক্ষেত্ৰ

অশ্বিনীকুমাৰদ্বয় দেৱতাসকলৰ চিকিৎসক, আৰু প্ৰতীক অশ্বমুণ্ড — এই দুয়োটাৰ যোগফলেই কৰ্মদিশ ঠিক কৰে: দ্ৰুত হস্তক্ষেপ। জৰুৰীকালীন বিভাগ, এম্বুলেন্স আৰু ট্ৰমা সেৱা, অস্থি শল্য চিকিৎসা, ফিজিঅ'থেৰাপি, ক্ৰীড়া আৰু ক্ৰীড়া বিজ্ঞান, প্ৰতিৰক্ষা, অগ্নিনিৰ্বাপক, পৰিবহন আৰু চালকবিদ্যা। দীঘলীয়া একঘেয়ে কাৰ্যালয়ৰ কামত এওঁলোক মনমৰা হৈ পৰে; বৰঞ্চ য'ত দিনৰ কাম দিনতে শেষ হয়, তাত উজ্জ্বল।

বিবাহ আৰু দাম্পত্য

অশ্বযোনি আৰু দেৱ গণৰ বাবে গণমিলনত দেব আৰু মনুষ্য গণ সহজ, ৰাক্ষস গণত ঠেকাঠেকি। ৰজ্জু বিচাৰত অশ্বিনী পাদৰজ্জু — একে ৰজ্জুৰ দৰা-কইনা এৰাই চলাটোৱেই প্ৰচলিত ৰীতি। খৰতকীয়া সিদ্ধান্তৰ স্বভাৱ থকাৰ বাবে ধৈৰ্যশীল সংগীৰ সৈতেহে সংসাৰ টিকে। এই ছাইটৰ যোটক বিচাৰত দহটা মিলন — দিন, গণ, মহেন্দ্ৰ, স্ত্ৰীদীৰ্ঘ, যোনি, ৰাশি, ৰাশ্যাধিপতি, বশ্য, ৰজ্জু আৰু বেধ — একেলগে চোৱা হয়, এটা-দুটাত আবদ্ধ হৈ থকা নহয়।

দশা আৰু সময়

অশ্বিনীত জন্ম হ'লে বিংশোত্তৰী দশা আৰম্ভ হয় কেতু মহাদশাৰে, পূৰ্ণ দৈৰ্ঘ্য মাত্ৰ ৭ বছৰ — আটাইতকৈ চুটি মহাদশাবোৰৰ এটা। ফলত শৈশৱৰ আৰম্ভণিতেই কেতুৰ অস্থিৰতা আৰু সঘন সলনি, তাৰ পিছত সাত বছৰৰ ভিতৰতেই কুৰি বছৰৰ শুক্ৰ মহাদশা আহি কৈশোৰ-যৌৱন জুৰি থাকে। এই কেতু→শুক্ৰ ক্ৰমটো অশ্বিনী, মঘা আৰু মূলাৰ উমৈহতীয়া, কিন্তু জন্মৰ সময়ত কেতুৰ কিমান বছৰ বাকী আছিল তাৰ ওপৰতেই গোটেই জীৱনৰ সময়ৰেখা থিয় হয়।

স্বাস্থ্য আৰু সুস্থতা

আদি বা বাত নাড়ীৰ নক্ষত্ৰ; সাধাৰণ সুস্থতাৰ প্ৰশ্নত টোপনি, জিৰণি আৰু খৰখেদাৰ লেকাম টনাটোৱেই মূল কথা। মূৰ আৰু কপাল মেষ ৰাশিৰ অংগ, আৰু এওঁলোকৰ গতিৰ প্ৰৱণতাৰ বাবে সৰু-সুৰা আঘাত সাধাৰণ — খেলা বা যান-বাহনত সাৱধানতা কামত আহে। ইয়াত কোনো ৰোগ নিৰ্ণয় বা চিকিৎসাৰ দাবী কৰা হোৱা নাই; শাৰীৰিক সমস্যাত চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শই একমাত্ৰ পথ।

অসমত প্ৰচলিত প্ৰতিকাৰ

সঁচা কথাটো আগতেই কোৱা ভাল — অসমত অশ্বিনীকুমাৰদ্বয়ৰ কোনো সুকীয়া মন্দিৰ বা পূজা নাই, সেয়ে ‘অশ্বিনীকুমাৰৰ মন্দিৰলৈ যাওক’ বুলি কোৱাটো আন ৰাজ্যৰ ৰীতি ধাৰ কৰাহে হ'ব। অসমত আৰোগ্য কামনাৰ জীৱন্ত ৰূপ হ'ল আই সবাহ — গাঁৱে-চহৰে আইৰ থানত আইনাম গাই শীতলা আইক সেৱা জনোৱা হয়, বিশেষকৈ ব'হাগ-জেঠ মাহত। কেতুৰ বাবে গুৱাহাটীৰ চিত্ৰাচল পাহাৰৰ নৱগ্ৰহ মন্দিৰত আন আঠটা গ্ৰহৰ সৈতে এটা শিৱলিংগ আছে। বাস্তৱ আৰু প্ৰামাণ্য উপায় — নক্ষত্ৰৰ দিনা অন্নদান, ৰক্তদান শিবিৰত অংশগ্ৰহণ আৰু কোনো স্থানীয় স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰত স্বেচ্ছাশ্ৰম, যি অশ্বিনীৰ নিৰাময়-ভাৱৰ সৈতে পোনপটীয়াকৈ মিলে।

সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন