ভৰণী নক্ষত্ৰ ফল

চৰণ অনুসৰি ফল

ভৰণীও গোটেইখিনি মেষত — ১৩°২০′ৰ পৰা ২৬°৪০′লৈ — কিন্তু নৱাংশত ই অশ্বিনীৰ ঠিক ওলোটা ফালে গুচি যায়: চাৰি চৰণৰ নৱাংশ সিংহ, কন্যা, তুলা আৰু বৃশ্চিক। অৰ্থাৎ নৱাংশপতি সূৰ্য → বুধ → শুক্ৰ → মঙ্গল। প্ৰথম চৰণত সিংহ নৱাংশই আত্মপ্ৰত্যয় আৰু মঞ্চৰ টান দিয়ে; ভৰণীৰ নাট্যপ্ৰতিভা যদি ক'ৰবাত মুকলি হয়, ইয়াতেই হয়।

দ্বিতীয় চৰণত কন্যা নৱাংশই খুটি-নাটিৰ হিচাপ আনে — সম্পাদনা, হিচাপ ৰক্ষা, শুচিতাক লৈ বাঢ়াবাঢ়িও। তৃতীয় চৰণত শুক্ৰ নিজৰ ৰাশি তুলাৰ নৱাংশত বহে, ফলত নক্ষত্ৰপতি আৰু নৱাংশপতি একেজন — এই চৰণতেই ভৰণীৰ শিল্পবোধ আৰু সম্পৰ্ক-চেতনা আটাইতকৈ পৰিপক্ব। চতুৰ্থ চৰণত বৃশ্চিক নৱাংশ আটাইতকৈ গভীৰ আৰু আটাইতকৈ গধুৰ: সংকট চম্ভালাৰ ক্ষমতা প্ৰবল, কিন্তু ভিতৰৰ টনা-আঁজোৰাও বেছি।

স্বভাৱ আৰু মানসিক গঠন

ভৰণীৰ দেৱতা যম আৰু প্ৰতীক যোনি — ধাৰণ আৰু বিসৰ্জন, এই দুটা বিপৰীত কাম একেটা নক্ষত্ৰত। মনুষ্য গণ আৰু গজযোনি মিলি দায়িত্ব বহন কৰাৰ ক্ষমতা দিয়ে; গজযোনিৰ জাতকে ভাৰ ল'ব পাৰে, কিন্তু ঠেলিলে নলৰে। তিনিটা শুক্ৰ-নক্ষত্ৰৰ তুলনাত ভৰণীৰ শুক্ৰ আটাইতকৈ কঠিন পথেৰে চলে — পূৰ্বফাল্গুনীৰ শুক্ৰই উপভোগ কৰে, পূৰ্বাষাঢ়াৰ শুক্ৰই জয় কৰে, ভৰণীৰ শুক্ৰই বহন কৰে। পিত্ত নাড়ীয়ে তেজ দিয়ে, আৰু ম্লেচ্ছ বৰ্ণই প্ৰচলিত ছাঁচ ভঙাৰ প্ৰৱণতা দিয়ে।

কৰ্মক্ষেত্ৰ

য'ত সীমা টানিব লাগে বা ভাৰ ববলগীয়া হয়, তাতেই ভৰণী মানানসই: ধাত্ৰীবিদ্যা আৰু প্ৰসূতি সেৱা, আইন আৰু বিচাৰ, বীমা, শৱ সৎকাৰ আৰু অন্ত্যেষ্টি সম্পৰ্কীয় সেৱা, সম্পাদনা আৰু প্ৰকাশন, চলচ্চিত্ৰ আৰু মঞ্চ, নাৰী কল্যাণ। শুক্ৰৰ প্ৰভাৱত ৰূপচৰ্চা, বস্ত্ৰ আৰু অলংকাৰৰ ব্যৱসায়ো চলে। যি কামত নিয়ম ভাঙিব নোৱাৰি, তাত এওঁলোকে ভাল কাম কৰে।

বিবাহ আৰু দাম্পত্য

গজযোনিৰ সহজ মিলন মেষ আৰু গজৰ সৈতে; সিংহ আৰু ব্যাঘ্ৰ যোনিৰ সৈতে ঘৰ্ষণ। মনুষ্য গণৰ সৈতে মনুষ্য বা দেৱ গণ ভাল, ৰাক্ষস গণত সংঘাত। ভৰণী শিৰোৰজ্জু — একে ৰজ্জুত বিবাহ সাধাৰণতে এৰাই চলা হয়। আৱেগৰ গভীৰতা বেছি বাবে বুজাবুজি থকা সংগীৰেই প্ৰয়োজন; দহ মিলনৰ হিচাপ যোটক বিচাৰৰ পৃষ্ঠাত চাই ল'ব পাৰি।

দশা আৰু সময়

ভৰণীৰ জাতকৰ জীৱন আৰম্ভ হয় শুক্ৰ মহাদশাৰে — বিংশোত্তৰীৰ দীৰ্ঘতম দশা, পূৰ্ণ ২০ বছৰ। ইয়াৰ ফল বৰ বাস্তৱ: শৈশৱৰ পৰা যৌৱনৰ আৰম্ভণিলৈকে প্ৰায় গোটেইখিনি একেটা দশাৰ ভিতৰতে পাৰ হয়, সেয়ে এওঁলোকৰ গঠন লেহেমীয়া, একৰৈখিক আৰু সৌন্দৰ্যপ্ৰৱণ। শুক্ৰৰ পিছত ছয় বছৰৰ সূৰ্য মহাদশা আহে, আৰু তেতিয়াই প্ৰথম ডাঙৰ খুন্দা আৰু আত্মপৰিচয়ৰ প্ৰশ্ন উঠে।

স্বাস্থ্য আৰু সুস্থতা

মধ্য বা পিত্ত নাড়ীৰ নক্ষত্ৰ। সাধাৰণ সুস্থতাৰ ফালৰ পৰা খোৱাৰ সময় নিয়মিত ৰখা, জলা-তেল কম ৰখা আৰু পৰ্যাপ্ত পানী — এইখিনিয়েই যথেষ্ট পৰামৰ্শ। ভৰণীৰ জাতকে দায়িত্ব বহন কৰোঁতে নিজৰ জিৰণি বাদ দিয়ে, সেয়ে কামৰ মাজত বিৰতি ৰখা দৰকাৰ। এয়া ৰোগ নিৰ্ণয় নহয়; শাৰীৰিক সমস্যাত চিকিৎসকৰ ওচৰলৈকে যাব লাগিব।

অসমত প্ৰচলিত প্ৰতিকাৰ

অসমত যমৰ কোনো মন্দিৰ নাই, আৰু সেই কথা লুকুৱাই ‘যম-মন্দিৰত চাকি দিয়ক’ বুলি লিখাৰ কোনো অৰ্থ নাই। যমৰ সৈতে জড়িত যি তিথি অসমতো মানি চলা হয় সেয়া হ'ল কাতি মাহৰ শুক্লা দ্বিতীয়া, শাস্ত্ৰত যাক যমদ্বিতীয়া বোলা হৈছে; যমুনাই ভায়েক যমক ফোঁট দিছিল, এই কাহিনীৰ পৰাই ভাতৃ দ্বিতীয়াৰ ফোঁট আৰু দূবৰি। তাৰ লগতে কাতি মাহত ওখ বাঁহৰ আগত জ্বলোৱা আকাশবন্তিক পূৰ্বপুৰুষক বাট দেখুওৱা চাকি বুলি ধৰা হয়। ভৰণীৰ জাতকৰ বাবে এই দিনবোৰ ৰক্ষাৰ সংকল্পৰ দিন হিচাপে অৰ্থপূৰ্ণ। ইয়াৰ বাহিৰে বাস্তৱ প্ৰতিকাৰ হ'ল শুক্ৰবাৰে দান — বিশেষকৈ কন্যা সন্তানৰ শিক্ষা বা প্ৰসূতি সেৱাৰ কামত, যি ভৰণীৰ ধাৰণ-ভাৱৰ সৈতে মিলে।

সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন