হস্তা নক্ষত্ৰ ফল

চৰণ অনুসৰি ফল

হস্তা গোটেইখিনিয়েই কন্যাত, ১০°০০′ৰ পৰা ২৩°২০′লৈ — বুধৰ ৰাশিত চন্দ্ৰৰ নক্ষত্ৰ, আৰু দেৱতা সবিতা অৰ্থাৎ সূৰ্য। বুদ্ধি, আৱেগ আৰু পোহৰ — তিনিওটাৰ যোগফলেই হস্তাৰ হাতৰ কাম। চাৰি চৰণৰ নৱাংশ মেষ, বৃষ, মিথুন আৰু কৰ্কট।

প্ৰথম চৰণত মেষ নৱাংশই খৰতকীয়া হাত আৰু তাৎক্ষণিক কামৰ ক্ষমতা দিয়ে — অস্ত্ৰোপচাৰ, ৰন্ধা-বঢ়া, মঞ্চৰ কাম। দ্বিতীয় চৰণত বৃষ নৱাংশত চন্দ্ৰ উচ্চস্থ হয়, ফলত এই চৰণতেই হস্তাৰ কাৰিকৰী নিপুণতা আৰু সঞ্চয়ৰ ক্ষমতা আটাইতকৈ পৰিপক্ব। তৃতীয় চৰণত মিথুন নৱাংশই লিখা, হিচাপ আৰু হাতৰ আখৰৰ ফালে টানে। চতুৰ্থ চৰণত কৰ্কট নৱাংশত হস্তাৰ নিৰাময়ৰ স্পৰ্শ আটাইতকৈ স্পষ্ট — মালিছ, শুশ্ৰূষা আৰু সেৱামূলক কাম ইয়াতেই আটাইতকৈ সহজ।

স্বভাৱ আৰু মানসিক গঠন

প্ৰতীক মুকলি হাতৰ তলুৱা — যাৰে ধৰিব পাৰি, গঢ়িব পাৰি, আকৌ আশীৰ্বাদো দিব পাৰি। হস্তাৰ জাতক হাতে-কামে কৰা কামত আটাইতকৈ ভাল, আৰু যি ধৰে তাক নিখুঁত কৰিব বিচাৰে। দেৱ গণ আৰু মহিষযোনি মিলি পৰিশ্ৰমী, শান্ত কিন্তু জেদী স্বভাৱ। বাত নাড়ীয়ে চঞ্চলতা, বৈশ্য বৰ্ণই আদান-প্ৰদানৰ প্ৰৱণতা দিয়ে। তিনিটা চন্দ্ৰ-নক্ষত্ৰৰ ভিতৰত ৰোহিণীৰ চন্দ্ৰই সঞ্চয় কৰে, শ্ৰবণাৰ চন্দ্ৰই শুনে, আৰু হস্তাৰ চন্দ্ৰই হাত চলায়। দোষৰ দিশ — খুঁতখুঁতীয়া স্বভাৱ আৰু অকাৰণ দুশ্চিন্তা।

কৰ্মক্ষেত্ৰ

হাত য'ত মূল যন্ত্ৰ: অস্ত্ৰোপচাৰ আৰু দন্ত চিকিৎসা, ফিজিঅ'থেৰাপি, হস্তশিল্প আৰু কাৰুকাৰ্য, মূৰ্তি আৰু ভাস্কৰ্য, দৰ্জী আৰু বস্ত্ৰশিল্প, ৰন্ধনশিল্প, ঘড়ী-যন্ত্ৰ মেৰামতি, চিত্ৰকলা, হাতৰ আখৰ আৰু কেলিগ্ৰাফী, জ্যোতিষ আৰু হস্তৰেখা বিচাৰ, হিচাপ ৰক্ষা আৰু তথ্য সন্নিৱেশ। সম্পূৰ্ণ তাত্ত্বিক কামত এওঁলোক অস্থিৰ হয়; কিবা এটা হাতেৰে কৰাৰ সুযোগ থাকিব লাগে।

বিবাহ আৰু দাম্পত্য

মহিষযোনি, বিৰোধী অশ্ব — অশ্বিনী আৰু শতভিষাৰ সৈতে যোনিমিলনত সাৱধানতা। দেৱ গণৰ সৈতে দেব আৰু মনুষ্য গণ সহজ। হস্তা পাদৰজ্জু। খুঁতখুঁতীয়া স্বভাৱে সংসাৰত সৰু সৰু মতান্তৰ সৃষ্টি কৰে, সেয়ে সংগীৰ সহজ আৰু পাতল মেজাজ ইয়াত ডাঙৰ সহায়। দাম্পত্যত হস্তা যত্নশীল, কিন্তু প্ৰশংসা মুখেৰে ক'বলৈ পাহৰি যায়।

দশা আৰু সময়

হস্তাত জন্ম মানে জীৱনৰ আৰম্ভণি চন্দ্ৰ মহাদশাৰে, দৈৰ্ঘ্য ১০ বছৰ। ৰোহিণীৰ সৈতে এই ক্ৰম মিলিলেও ফল বেলেগ — ৰোহিণীৰ চন্দ্ৰ উচ্চস্থ ৰাশিত, হস্তাৰ চন্দ্ৰ বুধৰ ৰাশিত নিৰপেক্ষ। ফলত হস্তাৰ বাল্যকাল আৱেগতকৈ শিকাৰ ফালে বেছি হালে; হাতৰ কাম, ছবি অঁকা বা বাদ্য এই দশাতেই ধৰা পৰে। চন্দ্ৰৰ পিছত সাত বছৰৰ মঙ্গল মহাদশা, সাধাৰণতে কৈশোৰত।

স্বাস্থ্য আৰু সুস্থতা

আদি বা বাত নাড়ীৰ নক্ষত্ৰ, আৰু কন্যা ৰাশি উদৰ আৰু পৰিপাকৰ অংগ। সাধাৰণ সুস্থতাৰ ফালৰ পৰা খোৱাৰ সময় নিয়মিত ৰখা আৰু দুশ্চিন্তা কমোৱা — এই দুটাই মূল। দীঘলীয়া সময় হাতৰ সূক্ষ্ম কাম কৰিলে হাতৰ মণিবন্ধ আৰু আঙুলিৰ জিৰণি দৰকাৰ। ইয়াত কোনো ৰোগ নিৰ্ণয় বা চিকিৎসাৰ দাবী কৰা হোৱা নাই।

অসমত প্ৰচলিত প্ৰতিকাৰ

হাতৰ নক্ষত্ৰৰ অসমীয়া প্ৰতিৰূপ শুৱালকুছি। কামৰূপৰ এই গাঁওখনৰ ঘৰে ঘৰে প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম শিপিনীয়ে তাঁতশালত পাট আৰু মুগাৰ মেখেলা-চাদৰ বয়, আৰু ব'হাগ বিহুৰ আগে আগে বিহুৱান বোৱাৰ ধুম উঠে — অসমৰ আটাইতকৈ জীৱন্ত হস্তশিল্পৰ ঐতিহ্য এইটোৱেই। মুগা সূতাৰ সোণোৱালী উজ্জ্বলতা হস্তাৰ সবিতা-দেৱতাৰ সৈতে আশ্চৰ্যজনকভাৱে মিলে: পোহৰক সূতাত ধৰি ৰখা। হস্তাৰ জাতকৰ বাবে কোনো শিপিনী বা কাৰিকৰক কামৰ ন্যায্য দাম দিয়া, নাইবা হাতে তৈয়াৰী বস্তু কিনি স্থানীয় শিল্পীক জীয়াই ৰখাটোৱেই আটাইতকৈ সংগতিপূৰ্ণ প্ৰতিকাৰ — আৰু সেয়া পৰীক্ষা কৰিবও পাৰি।

সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন