কৃত্তিকা নক্ষত্ৰ ফল

চৰণ অনুসৰি ফল

কৃত্তিকা প্ৰথম নক্ষত্ৰ যি দুটা ৰাশিত ভাগ হৈ যায়, আৰু ভাগটো ১:৩ — মাত্ৰ এটা চৰণ মেষত (২৬°৪০′–৩০°০০′), বাকী তিনিটা বৃষত (০°০০′–১০°০০′)। এই এটা তথ্যই কৃত্তিকাৰ গোটেই বিচাৰ সলনি কৰি দিয়ে: চাৰি ভাগৰ তিনি ভাগ জাতকৰ চন্দ্ৰৰাশি বৃষ, নক্ষত্ৰপতি সূৰ্য হ'লেও ৰাশিপতি শুক্ৰ। প্ৰথম চৰণৰ নৱাংশ ধনু — মেষত থকা এই এটা চৰণত কৃত্তিকা প্ৰচাৰক, শিক্ষক আৰু ধৰ্মপ্ৰৱণ।

বৃষত সোমোৱাৰ পিছত দ্বিতীয় চৰণৰ নৱাংশ মকৰ: পৰিশ্ৰম বেছি, ফল পলমকৈ, কিন্তু পকা। তৃতীয় চৰণত কুম্ভ নৱাংশই অপ্ৰচলিত পথ আৰু দলীয় কামৰ ফালে লৈ যায়। চতুৰ্থ চৰণত মীন নৱাংশত কৃত্তিকাৰ জুই আটাইতকৈ কোমল হৈ আহে — শিল্প, সংগীত আৰু ভক্তিৰ দিশটো ইয়াতেই মুকলি হয়। বৃষত পৰা তিনিটা চৰণত চন্দ্ৰ উচ্চস্থ হোৱাৰ বাবে মন তুলনামূলকভাৱে স্থিৰ থাকে।

স্বভাৱ আৰু মানসিক গঠন

দেৱতা অগ্নি, প্ৰতীক খুৰ আৰু শিখা — কৃত্তিকাৰ কাম পোৰা নহয়, শোধন কৰা। ৰাক্ষস গণ আৰু মেষযোনি মিলি পোনপটীয়া, কেতিয়াবা ৰূঢ় কথা দিয়ে; এওঁলোকে মুখৰ আগতে সঁচা কথা কৈ পেলায় আৰু পিছত ভাবে। তিনিটা সূৰ্য-নক্ষত্ৰৰ তুলনাত কৃত্তিকাৰ সূৰ্য আটাইতকৈ চোকা — উত্তৰফাল্গুনীৰ সূৰ্যই চুক্তি আৰু বন্ধুত্ব ৰক্ষা কৰে, উত্তৰাষাঢ়াৰ সূৰ্যই স্থায়ী জয় গঢ়ে, আৰু কৃত্তিকাৰ সূৰ্যই কাটি বাদ দিয়ে। কফ নাড়ীয়ে ধৈৰ্য যোগায়, ব্ৰাহ্মণ বৰ্ণই শিক্ষা আৰু উপদেশৰ প্ৰৱণতা দিয়ে।

কৰ্মক্ষেত্ৰ

য'ত খাঁটি আৰু ভেজাল পৃথক কৰিব লাগে, তাতেই কৃত্তিকা: গুণমান পৰীক্ষা, নিৰীক্ষণ আৰু অডিট, সম্পাদনা, প্ৰশাসন, প্ৰতিৰক্ষা আৰু আৰক্ষী, ধাতুশিল্প আৰু ঢলাই, ৰন্ধনশিল্প — জুইৰ সৈতে পোনপটীয়া কাম কৃত্তিকাৰ পক্ষত যায়। শিক্ষকতাও চলে, কিয়নো ভুল ধৰাই দিয়াৰ ক্ষমতা এওঁলোকৰ সহজাত। কূটনীতি বা দৰদামৰ কামত এওঁলোক তুলনামূলকভাৱে দুৰ্বল।

বিবাহ আৰু দাম্পত্য

মেষযোনিৰ বিৰোধী যোনি বানৰ, সেয়ে শ্ৰবণা আৰু পূৰ্বাষাঢ়াৰ সৈতে যোনিমিলনত সাৱধানতা। ৰাক্ষস গণৰ সৈতে দেৱ গণৰ মিলনত মতান্তৰ বেছি হয়। স্পষ্ট কথাৰ অভ্যাস থকাৰ বাবে কোমল আৰু ধৈৰ্যশীল সংগীয়ে ভাৰসাম্য আনে। কৃত্তিকা দুটা ৰাশিত ভাগ হোৱা বাবে ৰাশি আৰু ৰাশ্যাধিপতি মিলনৰ ফল প্ৰথম চৰণত আৰু বাকী তিনি চৰণত বেলেগ হয় — কোষ্ঠী নোহোৱাকৈ কেৱল নক্ষত্ৰ চাই সিদ্ধান্ত লোৱাটো ইয়াত বিশেষভাৱে বিপদজনক।

দশা আৰু সময়

কৃত্তিকাত জন্ম হ'লে জীৱন আৰম্ভ হয় সূৰ্য মহাদশাৰে — বিংশোত্তৰীৰ আটাইতকৈ চুটি, মাত্ৰ ৬ বছৰ। ফলত শৈশৱতেই দশা সলনি হৈ যায় আৰু দহ বছৰৰ চন্দ্ৰ মহাদশা আহি বাল্য আৰু কৈশোৰৰ ডাঙৰ অংশ জুৰি থাকে। এই চুটি সূৰ্য-দশাৰ এটা বাস্তৱ ফল — এওঁলোকৰ প্ৰথম স্মৃতিবোৰ প্ৰায়ে দেউতাকৰ ফাল বা পৰিয়ালৰ মৰ্যাদাক আগুৰি থাকে, আৰু সাত বছৰ বয়সৰ পিছৰ পৰাই মাকৰ প্ৰভাৱ প্ৰধান হৈ উঠে।

স্বাস্থ্য আৰু সুস্থতা

অন্ত্য বা কফ নাড়ীৰ নক্ষত্ৰ, অথচ অগ্নিদেৱতাৰ প্ৰভাৱত ভিতৰত তাপৰ প্ৰৱণতা — এই দুই টানতেই কৃত্তিকাৰ শৰীৰচৰ্চাৰ কথা আহে। সাধাৰণ সুস্থতাৰ বাবে নিয়মিত সময়ত খোৱা, অতিৰিক্ত জলা আৰু ভজা-পোৰা কমোৱা আৰু ডিঙি তথা কণ্ঠস্বৰৰ যত্ন কামত আহে, কিয়নো বৃষ ৰাশি কণ্ঠৰ অংগ। ইয়াত কোনো ৰোগ নিৰ্ণয় বা নিৰাময়ৰ দাবী নাই।

অসমত প্ৰচলিত প্ৰতিকাৰ

কৃত্তিকাৰ পৰাই কাতি মাহৰ নাম, আৰু কাৰ্তিকেয়ক কৃত্তিকাসকলেই পালন কৰিছিল বুলি পুৰাণত কোৱা হৈছে। অসমত ইয়াৰ জীৱন্ত ৰূপ কাতি বিহু — আহিন-কাতিৰ সংক্ৰান্তিৰ সন্ধিয়া তুলসীৰ তলত আৰু পথাৰৰ ধাননিত চাকি জ্বলোৱা হয়; অগ্নিদেৱতাৰ নক্ষত্ৰৰ সৈতে এই চাকিৰ ৰীতি পোনপটীয়াকৈ মিলে। উত্তৰ ভাৰতৰ কাতি মাহৰ উপবাস অসমত প্ৰায় নাই, সেয়ে তাৰ কথা ইয়াত কোৱা হোৱা নাই। সূৰ্যৰ বাবে অসমৰ নিজা স্থান হ'ল গোৱালপাৰাৰ শ্ৰীসূৰ্য পাহাৰ — শিলত কটা প্ৰাচীন মূৰ্তিৰে ভৰা এই পাহাৰত মাঘ মাহত মেলা বহে। কৃত্তিকাৰ জাতকৰ বাবে দেওবাৰে অন্নদান আৰু কাতি বিহুৰ দিনা ঘৰৰ জ্যেষ্ঠসকলৰ সৈতে সময় কটোৱাটোৱেই যথেষ্ট প্ৰামাণ্য প্ৰতিকাৰ।

সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন