পূৰ্বভাদ্ৰপদ নক্ষত্ৰ ফল

চৰণ অনুসৰি ফল

পূৰ্বভাদ্ৰপদ কুম্ভ ২০°০০′ৰ পৰা মীন ৩°২০′লৈ — ভাগ ৩:১, তিনিটা চৰণ কুম্ভত আৰু এটা মীনত। চাৰি চৰণৰ নৱাংশ মেষ, বৃষ, মিথুন আৰু কৰ্কট। শেষ চৰণত ৰাশি সলনি হৈ মীন আৰু নৱাংশ কৰ্কট, অৰ্থাৎ নক্ষত্ৰপতি বৃহস্পতি একেলগে নিজৰ ৰাশিত আৰু নৱাংশত উচ্চস্থ — পূৰ্বভাদ্ৰপদৰ আটাইতকৈ অনুকূল চৰণ এইটোৱেই।

প্ৰথম চৰণত মেষ নৱাংশই জুইৰ দৰে বক্তা আৰু বিদ্ৰোহীৰ ছাঁচ দিয়ে। দ্বিতীয় চৰণত বৃষ নৱাংশত সম্পদ আৰু ত্যাগৰ টনা-আঁজোৰা — এই চৰণৰ জাতক ভোগ আৰু বৈৰাগ্যৰ মাজত দোদুল্যমান। তৃতীয় চৰণত মিথুন নৱাংশই দ্বিমুখী প্ৰতীকটোক আক্ষৰিক কৰি তোলে: তৰ্ক, যুক্তি আৰু দুয়োফালৰ পৰা চোৱাৰ ক্ষমতা। চতুৰ্থ চৰণত মীনত সোমাই নক্ষত্ৰটো কোমল, কৰুণাময় আৰু গভীৰভাৱে আধ্যাত্মিক হৈ উঠে।

স্বভাৱ আৰু মানসিক গঠন

দেৱতা অজ একপাদ — এক ভৰিত থিয় হৈ থকা অজ, তপস্যাৰ প্ৰতীক; চিন খাটৰ আগফালৰ খুৰা আৰু দুটা মুখ থকা মানুহ। পূৰ্বভাদ্ৰপদৰ জাতকৰ ভিতৰত দুটা সত্তা — এটা জাগতিক, আনটো বৈৰাগী, আৰু জীৱনৰ ডাঙৰ সিদ্ধান্তবোৰ এই দুয়োটাৰ টনাটনিতেই হয়। মনুষ্য গণ আৰু সিংহযোনি মিলি আত্মমৰ্যাদাবোধ আৰু একাগুঁৰে স্বভাৱ দিয়ে। বাত নাড়ীয়ে অস্থিৰতা, ব্ৰাহ্মণ বৰ্ণই শিক্ষা আৰু উপদেশৰ প্ৰৱণতা। তিনিটা বৃহস্পতি-নক্ষত্ৰৰ ভিতৰত পুনৰ্বসুৰ বৃহস্পতিয়ে ক্ষমা কৰে, বিশাখাৰ বৃহস্পতিয়ে জিকে, আৰু পূৰ্বভাদ্ৰপদৰ বৃহস্পতিয়ে ত্যাগ কৰে।

কৰ্মক্ষেত্ৰ

দৰ্শন আৰু ধৰ্মতত্ত্ব, অধ্যাপনা, লিখা-মেলা আৰু সম্পাদনা, জ্যোতিষ আৰু গূঢ়বিদ্যা, শৱ সৎকাৰ আৰু অন্ত্যেষ্টি সম্পৰ্কীয় সেৱা, ধাতু আৰু ৰাসায়নিক উদ্যোগ, দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা, সমাজ সংস্কাৰ আৰু আন্দোলন। পূৰ্বভাদ্ৰপদৰ জাতকে অস্বস্তিকৰ সত্য ক'বলৈ ভয় নকৰে, সেয়ে য'ত সাহসী মত দৰকাৰ তাতেই এওঁলোক কামত আহে।

বিবাহ আৰু দাম্পত্য

সিংহযোনি, বিৰোধী গজ — ভৰণী আৰু ৰেবতীৰ সৈতে যোনিমিলনত সাৱধানতা। মনুষ্য গণৰ সৈতে মনুষ্য আৰু দেৱ গণ সহজ। পূৰ্বভাদ্ৰপদ পাদৰজ্জু। বৈৰাগ্যৰ টান থকা বাবে সংসাৰৰ প্ৰতি আগ্ৰহ উঠা-নমা কৰে; সংগীক এই স্বভাৱৰ কথা আগতেই বুজাই কোৱা ভাল। চতুৰ্থ চৰণত জন্ম হ'লে ৰাশি মীন, ফলত ৰাশিমিলনৰ হিচাপ প্ৰথম তিনি চৰণতকৈ বেলেগ হয়।

দশা আৰু সময়

পূৰ্বভাদ্ৰপদত জন্ম মানে জীৱনৰ আৰম্ভণি বৃহস্পতি মহাদশাৰে, দৈৰ্ঘ্য ১৬ বছৰ, তাৰ পিছত ঊনৈশ বছৰৰ শনি মহাদশা। পুনৰ্বসু আৰু বিশাখাৰ সৈতে ক্ৰম একে, কিন্তু ফল বেলেগ: ইয়াত বৃহস্পতি তিনি-চতুৰ্থাংশ ক্ষেত্ৰত শনিৰ ৰাশি কুম্ভত বহে, সেয়ে শৈশৱৰ গুৰু-দশাটোৱে আৰামতকৈ প্ৰশ্ন আৰু নিঃসংগতাৰ ফালে ঠেলি দিয়ে। ইয়াৰ পিছত দীঘলীয়া শনি দশা — বৃহস্পতিৰ পৰা শনিলৈ এই পাল সলনি এওঁলোকৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ কঠিন কিন্তু আটাইতকৈ গঠনমূলক অধ্যায়।

স্বাস্থ্য আৰু সুস্থতা

আদি বা বাত নাড়ীৰ নক্ষত্ৰ। কুম্ভ-মীন সন্ধিত পৰা বাবে ভৰিৰ গাঁঠি আৰু ভৰিৰ পতা — দুয়োফালেই সাধাৰণ যত্ন প্ৰাসংগিক। টোপনিৰ সময় অনিয়মিত হোৱাৰ প্ৰৱণতা এই নক্ষত্ৰত বেছি, সেয়ে নিশাৰ নিয়ম বন্ধা থকাটোৱেই আটাইতকৈ কাৰ্যকৰী অভ্যাস। ইয়াত কোনো ৰোগ নিৰ্ণয় বা চিকিৎসাৰ দাবী কৰা হোৱা নাই।

অসমত প্ৰচলিত প্ৰতিকাৰ

তপস্যা আৰু সংযমৰ নক্ষত্ৰৰ অসমীয়া ৰূপ অম্বুবাচী। আহাৰ মাহৰ সেই তিনি দিন অসমৰ ঘৰে ঘৰে হাল বোৱা বন্ধ, মাটি খন্দা বন্ধ, ঘৰুৱা পূজা-সেৱা বন্ধ — পৃথিৱীৰ জিৰণিৰ সময় বুলি ধৰা হয়, আৰু চতুৰ্থ দিনা ঘৰ-দুৱাৰ ধুই-পখালি নিবৃত্তি। এই ‘সাত’ অসমৰ গাঁৱত আজিও ব্যাপকভাৱে পালন কৰা হয়; সেই কেইদিন কামাখ্যা মন্দিৰৰ দুৱাৰো বন্ধ থাকে আৰু নীলাচলত অম্বুবাচী মেলা বহে — ঘৰুৱা সংযম আৰু ৰাজহুৱা মেলা, দুয়োটাই একেটা পৰ্বৰ দুটা ৰূপ। পূৰ্বভাদ্ৰপদৰ জাতকৰ বাবে বছৰত সেই তিনি দিন সংযম পালন আৰু নিজৰ ব্যস্ততা থমকাই চোৱাটোৱেই আটাইতকৈ সংগতিপূৰ্ণ প্ৰতিকাৰ। বৃহস্পতিৰ বাবে অসমত নৱগ্ৰহ মন্দিৰৰ বাহিৰে সুকীয়া মন্দিৰ নাই; বৃহস্পতিবাৰৰ ব্ৰত ইয়াত ঘৰুৱা।

সঘনাই সোধা প্ৰশ্ন