☀️ নৱগ্ৰহ — সূৰ্য

নৱগ্ৰহৰ ভিতৰত সূৰ্য ৰজা আৰু আত্মাৰ কাৰক। ব্যক্তিৰ মূল স্বভাৱ, আত্মসন্মান, পৃথিৱীৰ সন্মুখত থিয় দিয়াৰ ক্ষমতা আৰু পিতৃৰ সৈতে সম্পৰ্ক — সকলোৰে নিৰ্দেশ সূৰ্যৰ পৰা পোৱা যায়।

সূৰ্যৰ এটা বৈশিষ্ট্য আন কোনো গ্ৰহৰ নাই — তেওঁ কেতিয়াও বক্ৰী নহয়। বাকী সকলো গ্ৰহ আগুৱায়-পিছুৱায়, সূৰ্য কেৱল একেটা দিশতে, দিনে প্ৰায় এক ডিগ্ৰী আৰু মাহে এক ৰাশি — এই নিৰ্দিষ্ট গতিত চলে। ইয়াৰ ওলোটা দিশটো হ'ল, সূৰ্যৰ বৰ ওচৰলৈ অহা যিকোনো গ্ৰহ অস্তগত হয় আৰু তাৰ ফল কমি যায়; কোষ্ঠী চাওঁতে এই পৰীক্ষাটো সকলোতকৈ আগতে কৰিব লাগে।

ভাৱ অনুসৰি সূৰ্যৰ ফল সলনি হয়। দশম ভাৱত তেওঁ দিগ্বল পায় — তাত তেওঁ আটাইতকৈ কাৰ্যকৰী আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰত নাম আনি দিয়ে। তৃতীয়, ষষ্ঠ, দশম আৰু একাদশ — এই উপচয়স্থানত সূৰ্যই শত্ৰুৰ ওপৰত জয় দিয়ে; চতুৰ্থ আৰু দ্বাদশ ভাৱত তেওঁৰ তেজ যেন আবদ্ধ হৈ পৰে। ইয়াত এটা শাস্ত্ৰবচন ঠিক খাপ খায় — ‘কাৰকো ভাৱো নাশায়’: সূৰ্য পিতৃৰ কাৰক হৈও নৱম অৰ্থাৎ পিতৃস্থানতে বহিলে পিতৃসুখত ঘাটি হয় বুলি পৰম্পৰাই কয়। সূৰ্য-ৰাহু যুতিক গ্ৰহণ যোগ বোলা হয়।

সূৰ্য সিংহ ৰাশিৰ একমাত্ৰ অধিপতি — বাকী সকলো গ্ৰহৰ দুটাকৈ ৰাশি থাকিলেও সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰৰ একোটাকৈহে। মেষ ৰাশিত দহ ডিগ্ৰীত তেওঁ পৰমোচ্চ হয় আৰু তুলা ৰাশিত সেই একে ডিগ্ৰীতে নীচ। সিংহ ৰাশিৰ শূন্যৰ পৰা বিশ ডিগ্ৰী তেওঁৰ মূলত্ৰিকোণ।

চন্দ্ৰ, মঙ্গল আৰু বৃহস্পতি তেওঁৰ মিত্ৰ, শুক্ৰ আৰু শনি শত্ৰু আৰু বুধ সম। দৃষ্টি কেৱল সপ্তম। কৃত্তিকা, উত্তৰফাল্গুনী আৰু উত্তৰাষাঢ়া তেওঁৰ নক্ষত্ৰ — তিনিওটাই দুটাকৈ ৰাশিৰ ওপৰত বিস্তৃত, এইটো মন কৰিবলগীয়া। সূৰ্য মকৰ ৰাশিত প্ৰৱেশ কৰিলে উত্তৰায়ণ আৰম্ভ হয় আৰু অসমত মাঘ বিহু অৰ্থাৎ ভোগালী বিহুৰ মেজি জ্বলে; কৰ্কটত প্ৰৱেশ মানে দক্ষিণায়ন। কোষ্ঠীত সূৰ্য-বুধ যুতি হ'লে বুধাদিত্য যোগ গঠিত হয়, যিয়ে বুদ্ধি আৰু লেখাৰ ক্ষমতা দিয়ে।

বিংশোত্তৰী পদ্ধতিত সূৰ্যৰ মহাদশা ছয় বছৰৰ — নটা গ্ৰহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ চুটি। ক্ৰমত ই শুক্ৰৰ বিশ বছৰীয়া দশাৰ পিছত আহে, আৰু এই সলনিটো স্পষ্টকৈ অনুভৱ কৰিব পৰাকৈ ডাঙৰ: শুক্ৰৰ দশাৰ আৰামৰ বছৰবোৰ শেষ হৈ হঠাতে দায়িত্ব, পৰিচিতি আৰু নিজকে প্ৰমাণ কৰাৰ সময় আহে।

সূৰ্যৰ দশা কম বছৰৰ হ'লেও ই পৰিচয় গঢ়ি দিয়ে। এই সময়ত চাকৰিত পদোন্নতি, চৰকাৰী কাম আগবঢ়া, পিতৃৰ সম্পত্তি সংক্ৰান্তীয় লেনদেন আৰু জনজীৱনত নাম হোৱা — এনে অভিজ্ঞতা হয়। সূৰ্য কোষ্ঠীত দুৰ্বল বা নীচ হ'লে এই ছয় বছৰতে ঊৰ্ধ্বতনৰ সৈতে সংঘাত, চকু আৰু হৃদযন্ত্ৰৰ সমস্যা আৰু পিতৃৰ স্বাস্থ্যৰ চিন্তা সন্মুখলৈ আহে। সূৰ্য-সূৰ্য অন্তৰ্দশাৰ প্ৰথম চাৰে তিনি মাহে গোটেই দশাটোৰ সুৰ ঠিক কৰি দিয়ে।

অসমত সূৰ্য উপাসনাৰ এক প্ৰাচীন কেন্দ্ৰ আছে — গোৱালপাৰাৰ শ্ৰীসূৰ্য পাহাৰ। কালিকা পুৰাণত প্ৰাচীন অসমৰ সূৰ্য উপাসনাৰ পীঠ হিচাপে যাৰ উল্লেখ আছে, সেয়া এই পাহাৰেই বুলি চিনাক্ত কৰা হয়। ইয়াৰ সূৰ্য মন্দিৰত সংৰক্ষিত বৃত্তাকাৰ শিলৰ ফলকখনত মাজৰ মূৰ্তিটোক আগুৰি বাৰটা মূৰ্তি খোদিত আছে, যাক দ্বাদশ আদিত্য বুলি ধৰা হয়। শিলত কটা অসংখ্য শিৱলিংগৰে ভৰা এই পাহাৰত মাঘী পূৰ্ণিমাত মেলা বহে আৰু দূৰ-দূৰণিৰ পৰা ভক্ত আহে।

দেওবাৰৰ উপবাস, তামৰ পাত্ৰৰ পৰা সূৰ্যক অৰ্ঘ্য, আদিত্যহৃদয় স্তোত্ৰ পাঠ আৰু সূৰ্যনমস্কাৰ — এইবোৰে সূৰ্যৰ বল বঢ়ায়। মাঘ মাহৰ ৰথসপ্তমী সূৰ্যপূজাৰ প্ৰধান তিথি। ঘেঁহু, গুৰ আৰু তাম দান কৰাৰ কথা কোৱা হয়। মাণিক সূৰ্যৰ ৰত্ন, কিন্তু ই সিংহ বা মেষ লগ্নতহে বেছিভাগ ক্ষেত্ৰত কামত আহে।