🌸 নৱগ্ৰহ — শুক্ৰ

শুক্ৰ প্ৰেম, বিবাহ, শিল্পকলা, যান-বাহন আৰু সৌন্দৰ্যৰ কাৰক। সংগীত, নৃত্য, চিত্ৰকলা, বস্ত্ৰ, সুগন্ধি, অলংকাৰ আৰু জীৱনৰ সকলো ভোগসুখ তেওঁৰ অধিকাৰত। পুৰুষৰ কোষ্ঠীত তেওঁ পত্নীৰ কাৰক বুলি গণ্য।

পুৰাণত শুক্ৰ দৈত্যগুৰু আৰু মৃতসঞ্জীৱনী বিদ্যাৰ একমাত্ৰ জ্ঞাতা — অৰ্থাৎ নৱগ্ৰহৰ দুজন গুৰুৰ এজন। ব্যৱহাৰিক অৰ্থত ইয়াৰ মানে, শুক্ৰই কেৱল আৰামেই নিদিয়ে, তিষ্ঠি থকাৰ কৌশলো শিকায়। শুক্ৰৰ আন এটা ব্যৱহাৰিক বৈশিষ্ট্য অসমৰ প্ৰতিটো পৰিয়ালে জানে — শুক্ৰাস্তৰ সময়ত বিয়াৰ লগ্ন পোৱা নাযায়। শুক্ৰ সূৰ্যৰ ওচৰলৈ আহি অস্তগত হ'লেই পঞ্জিকাৰ বিবাহলগ্নৰ তালিকা থমকি ৰয়।

শুক্ৰই চতুৰ্থ ভাৱত দিগ্বল পায় — ঘৰ, গাড়ী আৰু গৃহসুখ তেওঁৰেই কাৰকত্ব হোৱা বাবে তাত থকা শুক্ৰই স্বচ্ছল জীৱন দিয়ে। দ্বিতীয় ভাৱৰ শুক্ৰই মিঠা কণ্ঠ আৰু পৰিয়ালসুখ, সপ্তমৰ শুক্ৰই আকৰ্ষণীয় জীৱনসংগী আৰু দ্বাদশৰ শুক্ৰই ভোগসুখ আৰু বিদেশযোগ দেখুৱায়। কিন্তু ইয়াতেই ‘কাৰকো ভাৱো নাশায়’ নিয়মৰ আটাইতকৈ পৰিচিত উদাহৰণ — শুক্ৰ বিবাহৰ কাৰক হৈও সপ্তম ভাৱত থাকিলে দাম্পত্যজীৱনত অসুবিধা আহে বুলি শাস্ত্ৰই স্পষ্টকৈ কয়।

শুক্ৰ বৃষ আৰু তুলা ৰাশিৰ অধিপতি। মীন ৰাশিত সাতাইশ ডিগ্ৰীত তেওঁ উচ্চ হয় — বাৰটা ৰাশিৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ওখ উচ্চবিন্দু — আৰু কন্যাত সেই একে ডিগ্ৰীতে নীচ। তুলা ৰাশিৰ শূন্যৰ পৰা পোন্ধৰ ডিগ্ৰী তেওঁৰ মূলত্ৰিকোণ।

বুধ আৰু শনি তেওঁৰ মিত্ৰ, সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰ শত্ৰু আৰু মঙ্গল-বৃহস্পতি সম। দৃষ্টি কেৱল সপ্তম। ভৰণী, পূৰ্বফাল্গুনী আৰু পূৰ্বাষাঢ়া তেওঁৰ নক্ষত্ৰ। শুক্ৰ এটা ৰাশিত প্ৰায় চৌবিশ দিন থাকে আৰু প্ৰতি ওঠৰ মাহত প্ৰায় ছয় সপ্তাহ বক্ৰী হয়। বক্ৰী শুক্ৰৰ সময়ত পুৰণি সম্পৰ্ক আকৌ সন্মুখলৈ আহে আৰু নতুন সম্পৰ্কত খৰখেদা নকৰিবলৈ কোৱা হয়। শুক্ৰ-শনি যুতিয়ে শিল্পক শৃংখলা দিয়ে বুলি গণ্য, আৰু শুক্ৰ-ৰাহু যুতিয়ে ভোগপ্ৰৱণতা বঢ়ায়।

শুক্ৰৰ মহাদশা বিশ বছৰৰ — বিংশোত্তৰীৰ আটাইতকৈ দীঘল। ই কেতুৰ সাত বছৰীয়া দশাৰ পিছত আহে, আৰু এই সলনিটো বেছিভাগ মানুহৰ বাবেই স্বস্তিৰ: কেতুৰ বৈৰাগ্যৰ পিছত শুক্ৰই জীৱনলৈ ৰস ঘূৰাই আনে।

এই বিশ বছৰত বিবাহ, যান-বাহন, ঘৰ, অলংকাৰ, শিল্প-সংগীতত অগ্ৰগতি আৰু আৰ্থিক স্থিতি — এই বিষয়বোৰ সন্মুখলৈ আহে। শিল্পী, ডিজাইনাৰ, হোটেল-পৰ্যটন, বস্ত্ৰশিল্প আৰু প্ৰসাধনৰ ক্ষেত্ৰত এই দশা বিশেষ ফলদায়ক। কিন্তু বিশ বছৰ এক দীঘলীয়া পৰিসৰ হোৱা বাবে ইয়াৰ প্ৰতিটো অন্তৰ্দশাই সুকীয়া ফল দিয়ে — শুক্ৰ-সূৰ্য আৰু শুক্ৰ-মঙ্গল তুলনামূলকভাৱে কঠিন, আৰু শুক্ৰ-বুধ আৰু শুক্ৰ-শনি আৰ্থিক দিশৰ পৰা ভাল বুলি ধৰা হয়।

শুক্ৰৰ কাৰকত্ব প্ৰেম আৰু শিল্প, আৰু এই গ্ৰহৰ বাবে কোৱা হয় কামৰূপৰ বাইহাটা চাৰিআলিৰ ওচৰৰ মদন কামদেৱ — দেৱাংগিৰি পাহাৰৰ ওপৰত থকা প্ৰাচীন মন্দিৰৰাজিৰ ধ্বংসাৱশেষ। শিৱৰ ক্ৰোধাগ্নিত ভস্ম হোৱা কামদেৱে ইয়াতে পুনৰ ৰূপ লাভ কৰি ৰতিৰ সৈতে মিলিত হৈছিল বুলি জনবিশ্বাস আছে; শিলত কটা উমা-মহেশ্বৰৰ মূৰ্তি আৰু সূক্ষ্ম ভাস্কৰ্যৰে ভৰা এই ঠাই অসমৰ শিল্পকলাৰ এক অনন্য নিদৰ্শন।

শুক্ৰবাৰে দেৱীদৰ্শন, শ্ৰীসূক্ত পাঠ বা লখিমী আইৰ নাম, সধৱাসকলক সেন্দূৰ আৰু বস্ত্ৰ দান, বগা আৰু পাতল গোলাপী বস্ত্ৰ পৰিধান আৰু চাউল, গাখীৰ, চেনি আৰু ৰূপ দান — এইবোৰে শুক্ৰৰ বল বঢ়ায়। কোজাগৰী পূৰ্ণিমাৰ লখিমী পূজা আৰু কাতি বিহুৰ দিনা তুলসীৰ তলত চাকি জ্বলোৱা আচাৰ এই গ্ৰহৰ বাবে বিশেষ। হীৰা শুক্ৰৰ ৰত্ন, কিন্তু দামী হোৱা বাবে বিকল্প হিচাপে স্ফটিক বা ওপাল কোৱা হয়।