🔮 নৱগ্ৰহ — কেতু

কেতু দ্বিতীয় ছায়াগ্ৰহ — ৰাহুৰ ঠিক বিপৰীত, দক্ষিণ দিশৰ ছেদবিন্দু। মোক্ষ, আধ্যাত্মিকতা, বৈৰাগ্য আৰু পূৰ্বসংস্কাৰৰ কাৰক। পুৰাণত ৰাহু মূৰ আৰু কেতু মূৰবিহীন শৰীৰ — সেয়ে কেতুক নাভাবি-নিচিন্তি কাম কৰা গ্ৰহ বোলা হয়।

কেতুৰ পদ্ধতি দিয়াৰ নহয়, এৰুৱাই দিয়াৰ। তেওঁ যি ভাৱত থাকে তাৰ জাগতিক আসক্তি কমাই দিয়ে আৰু সেই একে ঠাইতে অসাধাৰণ সূক্ষ্ম বুদ্ধি দিয়ে। এই কাৰণেই দ্বাদশ ভাৱত কেতু থকাটো মোক্ষৰ ফালৰ পৰা ভাল বুলি ধৰা হয়, কিন্তু সেই ভাৱৰ সাংসাৰিক সুখ কমি যায়। গূঢ়বিদ্যা, জ্যোতিষ, ৰোগ নিৰ্ণয়, গৱেষণা আৰু সাধনা তেওঁৰ ক্ষেত্ৰ।

কেতুৰো দিগ্বল নাই আৰু তেওঁৰ ফল ৰাশ্যধিপতিক চাই নিৰ্ধাৰিত হয়। উপচয়স্থানত — তৃতীয়, ষষ্ঠ আৰু একাদশ ভাৱত — কেতুৱে ভাল ফল দিয়ে; তাত থকা কেতুৱে সাহস, শত্ৰুজয় আৰু অপ্ৰত্যাশিত লাভ দেখুৱায়। দ্বিতীয় ভাৱৰ কেতুৱে কথাত ৰুক্ষতা আৰু সপ্তমৰ কেতুৱে জীৱনসংগীৰ সৈতে আৱেগিক দূৰত্ব দেখুৱায়। কেতু যি ভাৱত থাকে সেই বিষয়ত মানুহ বিশেষজ্ঞ হৈ উঠে, কিন্তু তাৰ পৰা তৃপ্তি নাপায় — এয়াই কেতুৰ আচল পৰিচয়।

কেতুৰো স্বৰাশি নাই। বৃশ্চিক বা ধনু ৰাশিত তেওঁ উচ্চ আৰু বৃষ বা মিথুনত নীচ বুলি গণ্য — অৰ্থাৎ ৰাহুৰ ঠিক ওলোটা। অশ্বিনী, মঘা আৰু মূলা তেওঁৰ নক্ষত্ৰ আৰু তিনিওটাই ৰাশিচক্ৰত নতুন আৰম্ভণিৰ ঠাইত পৰে।

ৰাহুৰ দৰে কেতুও চিৰকাল বক্ৰী হৈ থাকে আৰু ডেৰ বছৰত এটা ৰাশি পাৰ কৰে। তেওঁ নিজে নিৰপেক্ষ হোৱা বাবে ‘গৰাকী’-ৰ স্বভাৱ অনুসৰি ফল দিয়ে। মঙ্গলৰ সৈতে তেওঁৰ তুলনা কৰা হয়, সেয়ে কেতুৰ বাৰ মঙ্গলবাৰ। কেতু-বৃহস্পতি যুতিয়ে আধ্যাত্মিক আকৰ্ষণ দিয়ে; কেতু-চন্দ্ৰ যুতিয়ে মনৰ অস্থিৰতা আৰু অকাৰণ বিষণ্ণতা দেখুৱায়। ৰাহু-কেতুৰ অক্ষত সকলো গ্ৰহ পৰিলে যি কালসৰ্প যোগ গঠিত হয়, তাৰ আনটো মূৰ এইটোৱেই।

কেতুৰ মহাদশা সাত বছৰৰ আৰু বিংশোত্তৰী চক্ৰত ই শুক্ৰৰ বিশ বছৰীয়া দশাৰ আগত আহে — অৰ্থাৎ চক্ৰৰ আৰম্ভণি। শুক্ৰৰ ভোগময় দশাৰ আগত কেতুৰ বৈৰাগ্য — এই ক্ৰমটো শাস্ত্ৰই ইচ্ছা কৰিয়েই ৰাখিছে বুলি ভবা হয়।

এই সাত বছৰত আকস্মিক পৰিৱৰ্তন, চাকৰি বা চহৰ ত্যাগ, পুৰণি সম্পৰ্কৰ পৰা মুক্তি আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ ফালে টান — এনে অভিজ্ঞতা হয়। গৱেষক, চিকিৎসক, জ্যোতিষী আৰু সাধকৰ বাবে এই দশা বিশেষ ফলদায়ক। আনহাতে কেতু পীড়িত হ'লে এই সময়তে ৰোগ নিৰ্ণয়ত পলম হোৱা অসুখ, গোপন শত্ৰুতা, একাগ্ৰতাৰ অভাৱ আৰু অকাৰণ হতাশা দেখা যায়। কেতুৰ দশাৰ এটা বৈশিষ্ট্যৰ কথা কোৱা হয় — তেওঁ যি কাঢ়ি নিয়ে সেয়া পিছত আৰু ভাল ৰূপত ঘূৰাই দিয়ে; কিন্তু সেয়া বুজিবলৈ দশা শেষ হ'ব লাগে।

কেতুৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱতা গণেশ, আৰু ইয়াতো এটা সঁচা কথা আছে — অসমত গণেশ পূজা মন্দিৰকেন্দ্ৰিক নহয়। মহাৰাষ্ট্ৰৰ দৰে ডাঙৰ গণেশোৎসৱ ইয়াত শেহতীয়া; অসমৰ পুৰণি ৰীতিত গণেশ থাকে দুৰ্গা প্ৰতিমাৰ কাষত, আৰু যিকোনো পূজা বা মাংগলিক কাৰ্যৰ আৰম্ভণিতে প্ৰথমে গণেশৰ বন্দনা কৰা হয় — দোকান-ব্যৱসায়ৰ নতুন খাতা খোলাৰ দিনাও। এই ঘৰুৱা আৰু কৰ্মাৰম্ভকেন্দ্ৰিক উপাসনাই অসমৰ গণেশ-আচাৰ।

গণেশ অথৰ্বশীৰ্ষ পাঠ, সংকষ্টী চতুৰ্থীৰ ব্ৰত, মঙ্গলবাৰে গণপতিক দূবৰি নিবেদন, কম্বল আৰু গেৰুৱা বস্ত্ৰ দান আৰু কুকুৰক খুওৱা — এইবোৰ কেতুশান্তিৰ প্ৰতিকাৰ। বৈদূৰ্য কেতুৰ ৰত্ন, কিন্তু গোমেদৰ দৰেই ইয়াকো বিশেষজ্ঞৰ পৰামৰ্শ অবিহনে ধাৰণ কৰা উচিত নহয়। কেতুৰ বাবে আটাইতকৈ উপযুক্ত প্ৰতিকাৰ হ'ল নিয়মীয়া ধ্যান আৰু প্ৰয়োজনতকৈ বেছি নজমোৱাৰ অভ্যাস — এই গ্ৰহ ত্যাগতহে শান্ত হয়।