🌙 নৱগ্ৰহ — চন্দ্ৰ

চন্দ্ৰ মনৰ কাৰক আৰু মাতৃৰ কাৰক। ভাৰতীয় জ্যোতিষত জন্মৰাশি আৰু জন্মনক্ষত্ৰ চন্দ্ৰৰ অৱস্থানৰ পৰাই নিৰ্ধাৰিত হয় — অৰ্থাৎ ‘আপোনাৰ ৰাশি কি?’ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ আচলতে চন্দ্ৰৰ ৰাশি। দৈনিক ফলজ্যোতিষ, বিংশোত্তৰী দশাৰ আৰম্ভণি আৰু গোচৰৰ বেছিভাগ বিচাৰ এই এটা বিন্দুৰ ওপৰতে থিয় দি আছে।

চন্দ্ৰ নৱগ্ৰহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ দ্ৰুতগামী — এটা ৰাশিত মুঠতে প্ৰায় দুদিন ছয় ঘণ্টা আৰু সাতাইশটা নক্ষত্ৰ প্ৰায় সাতাইশ দিনত সম্পূৰ্ণ। ইয়াৰ ব্যৱহাৰিক অৰ্থ, জন্মসময়ৰ সামান্য হেৰফেৰেও জন্মনক্ষত্ৰ সলনি কৰি দিব পাৰে। চন্দ্ৰৰ বল তেওঁৰ অৱস্থানতকৈ পক্ষবলৰ দ্বাৰাহে নিৰ্ধাৰিত হয় — শুক্লপক্ষৰ বাঢ়ি অহা চন্দ্ৰ বলৱান, কৃষ্ণপক্ষৰ ক্ষয়িষ্ণু চন্দ্ৰ দুৰ্বল।

চন্দ্ৰই চতুৰ্থ ভাৱত দিগ্বল পায় — ঘৰ, মাতৃ আৰু মনৰ শান্তি তিনিওটাৰে স্থান সেইটো, সেয়ে এয়া কাকতালীয় নহয়। কিন্তু ইয়াতো ‘কাৰকো ভাৱো নাশায়’ মনত ৰাখিব লাগে: চন্দ্ৰ মাতৃকাৰক হৈও চতুৰ্থ ভাৱত থাকিলে মাতৃৰ স্বাস্থ্যৰ চিন্তা বাঢ়ে বুলি বহু গ্ৰন্থত আছে। লগ্নত চন্দ্ৰ থাকিলে ব্যক্তিত্ব কোমল আৰু জনমুখী হয়; ষষ্ঠ, অষ্টম আৰু দ্বাদশ ভাৱত থাকিলে মনৰ অস্থিৰতা আৰু টোপনিৰ অভিযোগ বাঢ়ে।

চন্দ্ৰ কৰ্কট ৰাশিৰ অধিপতি আৰু বৃষত তিনি ডিগ্ৰীত উচ্চ আৰু বৃশ্চিকত সেই একে ডিগ্ৰীতে নীচ হয়। বৃষ ৰাশিৰ চাৰিৰ পৰা ত্ৰিশ ডিগ্ৰী তেওঁৰ মূলত্ৰিকোণ। সূৰ্য আৰু বুধ তেওঁৰ মিত্ৰ আৰু চন্দ্ৰৰ কোনো শত্ৰু নাই — নৱগ্ৰহত এই ৰেহাই কেৱল তেওঁৰেই।

ৰোহিণী, হস্তা আৰু শ্ৰবণা তেওঁৰ নক্ষত্ৰ। চন্দ্ৰক কেন্দ্ৰ কৰি গঠিত হোৱা যোগবোৰ সুকীয়াকৈ চাব লাগে: চন্দ্ৰৰ পৰা দ্বিতীয় স্থানত গ্ৰহ থাকিলে সুনফা, দ্বাদশত থাকিলে অনফা, দুয়োফালে থাকিলে দুৰুধৰা যোগ, আৰু দুয়োটাই খালী থাকিলে কেমদ্ৰুম যোগ — যিয়ে নিঃসংগতা আৰু মানসিক অস্থিৰতা দেখুৱায়। চন্দ্ৰৰ পৰা ষষ্ঠ, সপ্তম আৰু অষ্টমত শুভগ্ৰহ থাকিলে অধিযোগ গঠিত হয়, যিয়ে প্ৰতিষ্ঠা দিয়ে।

চন্দ্ৰৰ মহাদশা দহ বছৰৰ আৰু ই সূৰ্যৰ ছয় বছৰীয়া দশাৰ ঠিক পিছতে আহে। সূৰ্যৰ দশাই বাহিৰৰ জগতখন চম্ভালিবলৈ বাধ্য কৰে, আৰু চন্দ্ৰৰ দশাই ঘৰৰ ফালে, মাতৃৰ ফালে আৰু নিজৰ মনৰ ফালে ঘূৰাই আনে — এই সলনিটো বহুতেই স্পষ্টকৈ অনুভৱ কৰে।

এই দহ বছৰত ঘৰ সজা, মাতৃৰ পৰা পোৱা সুখ বা তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ চিন্তা, পানী সম্পৰ্কীয় ব্যৱসায়, ভ্ৰমণ আৰু জনসংযোগৰ কাম বাঢ়ি যায়। চন্দ্ৰ বলৱান হ'লে জনপ্ৰিয়তা আৰু মনৰ স্থিৰতা পোৱা যায়; ক্ষীণ চন্দ্ৰৰ দশাই টোপনিৰ সমস্যা, হতাশাৰ আঘাত আৰু সিদ্ধান্তত দোদুল্যমানতা দেখুৱায়। নাৰীৰ কোষ্ঠীত চন্দ্ৰৰ দশা শৰীৰৰ ফালৰ পৰাও গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি ধৰা হয়।

চন্দ্ৰৰ উপাসনা শিৱৰ, আৰু এই গ্ৰহৰ বাবে কোৱা হয় গুৱাহাটীৰ উমানন্দ মন্দিৰ। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুৰ ময়ূৰ দ্বীপৰ ভস্মাচল পাহাৰত অৱস্থিত এই শিৱমন্দিৰ আহোম স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ দিনত নিৰ্মিত; শিৱৰাত্ৰিত ইয়াত ভক্তৰ বৃহৎ সমাগম হয় আৰু নাৱেৰে নদী পাৰ হৈ দৰ্শনলৈ যোৱাটোৱেই ইয়াৰ বৈশিষ্ট্য — জলতত্ত্বৰ গ্ৰহ চন্দ্ৰৰ বাবে নদীৰ মাজৰ এই শিৱস্থান বিশেষ অৰ্থপূৰ্ণ।

সোমবাৰৰ উপবাস, শিৱলিংগত গাখীৰৰ অভিষেক, বগা বস্ত্ৰ পৰিধান আৰু পূৰ্ণিমাৰ ব্ৰত — এইবোৰে চন্দ্ৰৰ বল বঢ়ায়। চাউল, গাখীৰ, চেনি আৰু ৰূপ দান কৰাৰ কথা কোৱা হয়। মুক্তা চন্দ্ৰৰ ৰত্ন, কিন্তু ধাৰণ কৰাৰ আগতে জন্মকালীন চন্দ্ৰ বাঢ়ি অহা নে ক্ষয়িষ্ণু সেয়া চোৱা জৰুৰী — ক্ষীণ চন্দ্ৰৰ ক্ষেত্ৰতহে মুক্তা বেছি কামত আহে। তথাপি আটাইতকৈ কাৰ্যকৰী প্ৰতিকাৰটো শাস্ত্ৰীয়তকৈ ব্যৱহাৰিক: নিয়মীয়া টোপনি, ধ্যান আৰু মাতৃৰ প্ৰত্যক্ষ সেৱা।