🌑 নৱগ্ৰহ — ৰাহু

ৰাহু ছায়াগ্ৰহ — প্ৰকৃত গোলক নহয়, এটা বিন্দু। চন্দ্ৰৰ কক্ষপথ আৰু সূৰ্যৰ আপাত পথে য'ত উত্তৰ দিশত পৰস্পৰক ছেদ কৰে, সেয়াই এই বিন্দু; গ্ৰহণ এই অক্ষতে ঘটে। মায়া, আকস্মিক পৰিৱৰ্তন, বিদেশগমন, প্ৰযুক্তি, নিচা আৰু জনসমাজ — এয়াই তেওঁৰ কাৰকত্ব।

ৰাহুৰ নিজৰ শৰীৰ নথকা বাবে তেওঁ যি ৰাশিত আৰু যি গ্ৰহৰ সৈতে থাকে তাৰ ফল বহুগুণে বঢ়াই দিয়ে — ভাল হওক বা বেয়া। আধুনিক জীৱনৰ গতিৰ প্ৰতিনিধি গ্ৰহ হিচাপেই তেওঁক চোৱা হয়: খ্যাতি, সামাজিক মাধ্যম, বিমানযাত্ৰা, ফাটকা আৰু হঠাতে অহা-যোৱা কৰা ধন — সকলোৰে তেওঁ কাৰক।

ছায়াগ্ৰহ হোৱা বাবে ৰাহুৰ দিগ্বল নাই; তেওঁৰ ফল তেওঁ যি ভাৱত আৰু যি ৰাশিত আছে, সেই ৰাশিৰ অধিপতিক চাই নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগে। তৃতীয়, ষষ্ঠ আৰু একাদশ উপচয়স্থানত ৰাহুৱে আটাইতকৈ ভাল ফল দিয়ে — তাত থকা ৰাহুৱে প্ৰতিযোগিতাত জয়, আকস্মিক লাভ আৰু বিদেশৰ সুযোগ দেখুৱায়। লগ্ন, পঞ্চম, সপ্তম আৰু নৱম ভাৱৰ ৰাহু সাৱধানে চাব লাগে। ৰাহু যি নক্ষত্ৰত আছে তাৰ অধিপতিও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ — ৰাহুৰ ফলাদেশত নক্ষত্ৰাধিপতিক নোচোৱাটোৱেই আটাইতকৈ সচৰাচৰ হোৱা ভুল।

ৰাহুৰ স্বৰাশি নাই আৰু উচ্চ-নীচক লৈ গ্ৰন্থসমূহত মতভেদ আছে — বৃষ বা মিথুনত উচ্চ আৰু বৃশ্চিক বা ধনুত নীচ, এইটোকে বেছিভাগ পৰম্পৰাই মানে। আৰ্দ্ৰা, স্বাতী আৰু শতভিষা তেওঁৰ নক্ষত্ৰ।

তেওঁৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ বৈশিষ্ট্য হ'ল ৰাহু চিৰকাল বক্ৰী হৈয়েই থাকে — তেওঁ কেতিয়াও মাৰ্গী নহয় আৰু ওলোটা ক্ৰমত ৰাশিচক্ৰ ঘূৰে। কেতু সদায় তেওঁৰ পৰা ঠিক এশ আশী ডিগ্ৰীত থাকে আৰু দুয়ো মিলি ৰাহু-কেতুৰ অক্ষ গঠিত হয়। এটা ৰাশি পাৰ কৰিবলৈ তেওঁক প্ৰায় ডেৰ বছৰ লাগে। সাতোটা গ্ৰহেই এই অক্ষৰ এটা ফালে পৰিলে কালসৰ্প যোগ গঠিত হয়; ৰাহু-বৃহস্পতি যুতিক গুৰুচণ্ডাল যোগ আৰু ৰাহু-মঙ্গল যুতিক অঙ্গাৰক যোগ বোলা হয়।

ৰাহুৰ মহাদশা ওঠৰ বছৰৰ আৰু ই মঙ্গলৰ সাত বছৰৰ পিছত আহে। বিংশোত্তৰীৰ আটাইতকৈ অনিশ্চিত দশা হিচাপেই ইয়াৰ পৰিচিতি — কাৰণ ইয়াৰ ফল ৰাহু কোন ভাৱত, কোন ৰাশিত আৰু কোন গ্ৰহৰ সৈতে আছে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি হৈ যায়।

এই ওঠৰ বছৰত বিদেশগমন, অপ্ৰত্যাশিত উন্নতি, প্ৰযুক্তি আৰু গৱেষণাত সফলতা, হঠাতে পোৱা ধন আৰু ঠিক সিমানেই হঠাতে হোৱা লোকচান — এনে চৰম অভিজ্ঞতা হয়। ৰাহু শুভ স্থানত থাকিলে এই দশাই ৰাজযোগৰ দৰে ফল দিয়ে আৰু মানুহক কম সময়তে বহু ওপৰলৈ তুলি দিয়ে। ওলোটা ফালে নিচা, প্ৰতাৰণা, গোচৰ-মোকৰ্দমা, মানসিক বিভ্ৰান্তি আৰু ছালৰ ৰোগো এই দশাতে দেখা যায়। ৰাহু-শনি আৰু ৰাহু-মঙ্গল অন্তৰ্দশা আটাইতকৈ সতৰ্ক হৈ থাকিবলগীয়া বুলি গণ্য।

ৰাহুৰ উপাসনা অসমত সৰ্পদেৱীৰ মাধ্যমেৰে হয় — মা মনসা। শাওণ সংক্ৰান্তিৰ মনসা পূজা, নামনি অসমৰ মাৰৈ পূজা, সুকনান্নী ওজাপালিৰ গীত আৰু পদ্মপুৰাণৰ চান্দ সদাগৰ আৰু বেউলা-লখিন্দৰৰ কাহিনী অসমৰ নিজস্ব সৰ্পসংস্কৃতি; ৰাহু-কেতু সৰ্পতত্ত্বৰ প্ৰতীক হোৱা বাবে এই ধাৰাৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক প্ৰত্যক্ষ। গাঁৱে-ভূঞে মনসাৰ ঘট, সিজু গছ আৰু দেওধনী নৃত্য আজিও এই পূজাৰ অংগ।

শনিবাৰে দুৰ্গা সপ্তশতী পাঠ, নাগপঞ্চমী আৰু মনসা পূজাত গাখীৰ-কল নিবেদন, মাটিমাহ আৰু নীলা-ক'লা বস্ত্ৰ দান, সাপক আঘাত নকৰাৰ নিয়ম আৰু দৰিদ্ৰক অন্নদান — এইবোৰ ৰাহুশান্তিৰ প্ৰচলিত প্ৰতিকাৰ। গোমেদ ৰাহুৰ ৰত্ন, কিন্তু নৱগ্ৰহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ সাৱধানে ব্যৱহাৰ কৰিবলগীয়া ৰত্নও এইটোৱেই — কালসৰ্প যোগ নাথাকিলে সাধাৰণতে ইয়াক পিন্ধিবলৈ কোৱা নহয়। ৰাহুৰ আটাইতকৈ কাৰ্যকৰী প্ৰতিকাৰ হিচাপে পৰম্পৰাই সৰলতা আৰু নিচাৰ পৰা আঁতৰি থকাকে কয়।