💚 নৱগ্ৰহ — বুধ

বুধ বুদ্ধি, বাক্য, গণিত আৰু ব্যৱসায়ৰ কাৰক। লেখা, হিচাপ, চুক্তি, দালালি, ছাল আৰু স্নায়ু — এই বিষয়বোৰো তেওঁৰ অধীনত আহে। সম্পৰ্কৰ ভিতৰত তেওঁ মোমাইৰ কাৰক বুলি গণ্য।

বুধৰ দুটা বৈশিষ্ট্যই তেওঁক সুকীয়া কৰে। প্ৰথম — তেওঁ নিৰপেক্ষ গ্ৰহ; যি গ্ৰহৰ সৈতে বহে তাৰ স্বভাৱ গ্ৰহণ কৰে। শুভগ্ৰহৰ সৈতে থাকিলে শুভ, পাপগ্ৰহৰ সৈতে থাকিলে পাপ। দ্বিতীয় — বুধ সূৰ্যৰ আটাইতকৈ ওচৰেদি ঘূৰে, সেয়ে তেওঁ সূৰ্যৰ পৰা কেতিয়াও আঠাইশ ডিগ্ৰীতকৈ বেছি দূৰলৈ নাযায় আৰু বাৰে বাৰে অস্তগত হয়। কোষ্ঠীত বুধ অস্ত থকাটো বিৰল নহয়; তেতিয়া তেওঁৰ ফল কমি যাব বুলি ধৰি লোৱাৰ আগতে তেওঁ উচ্চ বা স্বগৃহী হয় নে নহয় চাব লাগে।

বুধে লগ্ন অৰ্থাৎ প্ৰথম ভাৱত দিগ্বল পায় — তাত থকা বুধে উপস্থিত বুদ্ধি, ৰসিকতা আৰু বয়সৰ তুলনাত ডেকা যেন লগা ব্যক্তিত্ব দিয়ে। দ্বিতীয় ভাৱৰ বুধে বাগ্মিতা আৰু হিচাপৰ পকা জ্ঞান, পঞ্চমৰ বুধে গণিত-যুক্তিত দক্ষতা আৰু দশমৰ বুধে ব্যৱসায়ত সফলতা দিয়ে। ষষ্ঠ আৰু দ্বাদশ ভাৱৰ বুধে কাগজ-পত্ৰত ভুল, ঋণৰ জঁট আৰু স্নায়ুজনিত অভিযোগ দেখুৱায়।

বুধ মিথুন আৰু কন্যা ৰাশিৰ অধিপতি। ইয়াত এটা ঘটনা কেৱল বুধৰ ক্ষেত্ৰতহে ঘটে — তেওঁ কন্যা অৰ্থাৎ নিজৰ ৰাশিতে উচ্চ হয়, পোন্ধৰ ডিগ্ৰীত। নৱগ্ৰহত আন কোনো গ্ৰহৰ এনে নহয়। মীন ৰাশিত তেওঁ নীচ আৰু কন্যাৰ ষোল্লৰ পৰা বিশ ডিগ্ৰী মূলত্ৰিকোণ।

সূৰ্য আৰু শুক্ৰ তেওঁৰ মিত্ৰ, চন্দ্ৰ শত্ৰু আৰু বাকীবোৰ সম। দৃষ্টি কেৱল সপ্তম। অশ্লেষা, জ্যেষ্ঠা আৰু ৰেবতী তেওঁৰ নক্ষত্ৰ — তিনিওটাই ৰাশিৰ শেষত পৰা গণ্ডান্ত নক্ষত্ৰ, এই সমাপতনটো মন কৰিবলগীয়া। বুধ এটা ৰাশিত প্ৰায় তিনি সপ্তাহ থাকে, কিন্তু বছৰত তিনিবাৰ প্ৰায় তিনি সপ্তাহকৈ বক্ৰী হয়; সেই সময়ত চুক্তি, নতুন ব্যৱসায়ৰ আৰম্ভণি আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ দলিলক লৈ সাৱধান হোৱাৰ কথা কোৱা হয়।

বুধৰ মহাদশা সোতৰ বছৰৰ আৰু ই শনিৰ ঊনৈশ বছৰীয়া দশাৰ পিছত আহে — অৰ্থাৎ বিংশোত্তৰী চক্ৰৰ শেষ দশা। শনিৰ কঠোৰ কাল পাৰ হৈ অহা এই দশা বহুতৰ বাবে মুক্তিৰ দৰে লাগে; মগজে আকৌ কাম কৰিবলৈ ধৰে আৰু আবদ্ধ হৈ থকা কাম আগবাঢ়িবলৈ লয়।

এই সোতৰ বছৰত পঢ়া-শুনা, পৰীক্ষা, লেখা-মেলা, প্ৰকাশন, ব্যৱসায়, দালালি, বেংকিং আৰু প্ৰযুক্তি — এই ক্ষেত্ৰবোৰত উন্নতি দেখা যায়। ব্যৱসায়ীসকলৰ বাবে এইটোৱেই আটাইতকৈ অনুকূল দশা বুলি গণ্য। বুধ দুৰ্বল বা পাপপীড়িত হ'লে এই সময়তে চুক্তিৰ ভুল, ভুল বুজাবুজিত ভাঙি যোৱা সম্পৰ্ক, ঋণৰ জঁট আৰু স্নায়ুজনিত অভিযোগ সন্মুখলৈ আহে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ কোষ্ঠীত পঢ়াৰ বয়সত বুধৰ দশা পৰিলে তাক ডাঙৰ সৌভাগ্য বুলি ধৰা হয়।

বুধ বিদ্যা আৰু বাক্যৰ কাৰক, সেয়ে এই গ্ৰহৰ বাবে অসমৰ স্থানটো কোনো একক মন্দিৰ নহয় — মাজুলীৰ সত্ৰসমূহ। মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ নৱবৈষ্ণৱ ধাৰাত গঢ় লোৱা এই সত্ৰবোৰৰ পৰাই অসমত শিক্ষা, সাহিত্য আৰু কলাৰ এক সুকীয়া পৰম্পৰা সৃষ্টি হৈছে; সাঁচিপতীয়া পুথি, বৰগীত, ভাওনা আৰু সত্ৰীয়া নৃত্য এই ঠাইৰ পৰিচয়। বিদ্যা, ভাষা আৰু প্ৰকাশ — তিনিওটাই বুধৰ কাৰকত্ব, আৰু বুধৰ অধিদেৱতা বিষ্ণুৰ নামেই ইয়াত দিনে-নিশাই গোৱা হয়।

বুধবাৰে বিষ্ণুদৰ্শন, তুলসীৰ তলত জল, সেউজীয়া বস্ত্ৰ পৰিধান আৰু মগু দাইল আৰু সেউজীয়া শাক-পাচলি দান — এইবোৰে বুধৰ বল বঢ়ায়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক কিতাপ-বহী দিয়া আৰু পুথিভঁৰালত কিতাপ দান এই গ্ৰহৰ বাবে বিশেষভাৱে কোৱা প্ৰতিকাৰ। পান্না বুধৰ ৰত্ন; মিথুন আৰু কন্যা লগ্নত ই কামত আহে, কিন্তু বুধ অস্তগত হ'লে ৰত্নতকৈ মন্ত্ৰজপ বেছি কাৰ্যকৰী।