ਸ਼ੁੱਕਰ ਗ੍ਰਹਿ

ਸ਼ੁੱਕਰ ਸੱਤਵੇਂ ਘਰ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕਾਰਕ ਹਨ — ਕਲਤਰ, ਯਾਨੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਭਾਈਵਾਲੀ। ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕਾਰਕ ਹਨ; ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਉਹ ਵਾਹਨ, ਅਰਾਮ, ਕਲਾ ਤੇ ਭੋਗ ਦੇ ਕਾਰਕ ਹਨ।

ਇੱਕ ਗੱਲ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਣਗੌਲੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਰਵਾਇਤੀ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਕਰ ਮੁੜ-ਬਹਾਲੀ ਦੇ ਵੀ ਕਾਰਕ ਹਨ — ਜੋ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ੁੱਕਰ ਬ੍ਰਿਖ ਤੇ ਤੁਲਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ। ਮੂਲਤ੍ਰਿਕੋਣ ਤੁਲਾ ਦੇ ੦° ਤੋਂ ੧੫°। ਉੱਚ ਮੀਨ ੨੭°, ਨੀਚ ਕੰਨਿਆ ੨੭°।

ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੇ ਉੱਚ ਹੋਣ ਦਾ ਅਰਥ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਹੈ: ਜਲ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਆਪਣਾ ਹਿਸਾਬ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮਰਪਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਲਟਾ ਕੰਨਿਆ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮਾਪੀ ਤੇ ਪਰਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਕਰ ਨੀਚ ਹਨ — ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਮਾਪ ਲਓ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਬਚਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਲੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਚੋਣ ਦਾ ਅਸਲ ਨਿਯਮ ਹੈ।

ਵਿੰਸ਼ੋਤਰੀ ਦਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦਾ ਹੈ — ਪੂਰੇ ੨੦ ਸਾਲ। ਸੋ ਲਗਭਗ ਹਰ ਜਾਤਕ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੀ ਦਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕਾਰਕ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਕਲਾ, ਸਵਾਦ ਤੇ ਸੁੱਖ ਦੇ।

ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸਾਰੀ ਲੋਕ-ਕਲਾ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ — ਫੁਲਕਾਰੀ ਦੀ ਕਢਾਈ, ਪੰਜਾਬੀ ਜੁੱਤੀ, ਦਰੀਆਂ ਦੀ ਬੁਣਤੀ, ਗਿੱਧਾ ਤੇ ਲੋਕ-ਗੀਤ। ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਕਰ ਬਲਵਾਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੱਥ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਹਜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਮਜ਼ੋਰ ਸ਼ੁੱਕਰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਉਹ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਦਾ ਗ਼ਲਤ ਗਜ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੀ ਮਹਾਦਸ਼ਾ ਵੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਹੈ — ਵਿੰਸ਼ੋਤਰੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮੀ। ਭਰਣੀ, ਪੂਰਵਾ ਫਾਲਗੁਨੀ ਜਾਂ ਪੂਰਵਾਸ਼ਾੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵੀਹ ਸਾਲ ਇੱਕੋ ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਹੱਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਸੁਭਾਅ — ‘ਸੁੱਖ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤਾ’। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ, ਵਾਹਨ, ਘਰ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਤੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਲੰਮੀ ਦਸ਼ਾ ਦਾ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ: ਏਨਾ ਸਮਾਂ ਇੱਕੋ ਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਅਸਰ ਰਹਿਣ ’ਤੇ ਬੰਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ‘ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਅ’ ਸਮਝ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਕਦਾ ਹੈ ਡਰ — ਹੀਰਾ, ਧਾਗਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ-ਪਾਠ। ਸਿੱਖ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸਾਦਗੀ ਤੇ ਵਚਨ ਹੈ: ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਬੋਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਾਅ ਹੈ।

ਅਮਲੀ ਗੱਲਾਂ — ਕਿਸੇ ਕਾਰੀਗਰ ਜਾਂ ਕਲਾਕਾਰ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਸਾਜ਼ ਸਿੱਖਣਾ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਰਬਾਬ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਤੋਂ ਤੁਰਦੀ ਹੈ — ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਢੁੱਕਵੀਂ ਸੇਵਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।

ਨਵਗ੍ਰਹਿ — ਪੰਚਧਾ ਮੈਤ੍ਰੀ ਤੇ ਸਿੱਖ ਪਾਠਕ ਲਈ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ