ਅੱਜ ਦਾ ਯੋਗ — ਧਰੁਵ

ਕੁੰਡਲੀ ਦੇ ਰਾਜ ਯੋਗ ਜਾਂ ਗਜਕੇਸਰੀ ਯੋਗ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦਾ ਮੇਲ ਨਹੀਂ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਣਤੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਪਲ ਦਾ ਸੂਰਜ ਦਾ ਨਿਰਯਣ ਲੰਬਕਾਰ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਨਿਰਯਣ ਲੰਬਕਾਰ ਜੋੜੋ, ਫਿਰ ਉਸ ਜੋੜ ਨੂੰ ੧੩ ਡਿਗਰੀ ੨੦ ਮਿੰਟ ਨਾਲ ਵੰਡੋ; ਜਿਹੜਾ ਭਾਗਫਲ ਨਿਕਲੇ ਉਹੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਯੋਗ ਕੁੱਲ ੨੭ ਹਨ।

ਤਿਥੀ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ ਤੇ ਯੋਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਤੋਂ — ਇਹੀ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਫ਼ਰਕ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਗ੍ਰਹਿ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਯੋਗ ਔਸਤਨ ੨੨ ਤੋਂ ੨੬ ਘੰਟੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇੱਕੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਯੋਗ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਰਤੀਬ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਤਾਈਵਾਂ ਮੁੱਕਣ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

• ਵਿਸ਼ਕੰਭ — ਅੜਿੱਕਾ; ਅਹਿਮ ਕੰਮ ਅੱਗੇ ਪਾਓ। ਪ੍ਰੀਤੀ — ਪਿਆਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ।
• ਆਯੁਸ਼ਮਾਨ — ਉਮਰ ਤੇ ਸਿਹਤ; ਇਲਾਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ। ਸੌਭਾਗਯ — ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ।
• ਸ਼ੋਭਨ — ਸੁੰਦਰਤਾ, ਕਲਾ ਤੇ ਕੱਪੜਾ। ਅਤਿਗੰਡ — ਔਖ; ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਬਚੋ।
• ਸੁਕਰਮਾ — ਨੇਕ ਕੰਮ, ਸੇਵਾ ਤੇ ਲੰਗਰ। ਧ੍ਰਿਤੀ — ਧੀਰਜ ਤੇ ਪੱਕਾ ਫ਼ੈਸਲਾ।
• ਸ਼ੂਲ — ਟਕਰਾਅ; ਸੰਭਲ ਕੇ ਚੱਲੋ। ਗੰਡ — ਗੜਬੜ; ਨਵਾਂ ਆਰੰਭ ਨਹੀਂ।
• ਵ੍ਰਿਧੀ — ਵਾਧਾ; ਕਾਰੋਬਾਰ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਮੱਧਮ-ਸ਼ੁਭ। ਧਰੁਵ — ਟਿਕਾਊਪਣ; ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਮਕਾਨ।
• ਵਯਾਘਾਤ — ਸੱਟ; ਇਕੱਲੇ ਸਫ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਹਰਸ਼ਣ — ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸਮਾਗਮ।
• ਵਜਰ — ਸਖ਼ਤੀ; ਧੀਰਜ ਲੋੜੀਂਦਾ। ਸਿੱਧੀ — ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਨਾ; ਨਵੇਂ ਉੱਦਮ ਲਈ ਵਧੀਆ।
• ਵਯਤੀਪਾਤ — ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ; ਮੰਗਲ ਕਾਰਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ। ਵਰੀਯਾਨ — ਸੁਸਤ ਚਾਲ; ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਔਕੜ ਨਹੀਂ।
• ਪਰਿਘ — ਰੁਕਾਵਟ; ਅੜਚਣ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ — ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਰੂਹਾਨੀਅਤ।
• ਸਿੱਧ — ਖੋਜ, ਦਵਾਈ ਤੇ ਸਾਧਨਾ। ਸਾਧਯ — ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ।
• ਸ਼ੁਭ — ਹਰ ਮੰਗਲ ਕਾਰਜ ਲਈ। ਸ਼ੁਕਲ — ਸ਼ੁੱਧੀ ਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ।
• ਬ੍ਰਹਮ — ਵਿੱਦਿਆ ਤੇ ਨਵਾਂ ਕੁਝ ਸਿੱਖਣਾ। ਐਂਦਰ — ਅਗਵਾਈ, ਅਧਿਕਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤ।
• ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ — ਵਯਤੀਪਾਤ ਦਾ ਜੋੜੀਦਾਰ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਾਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਲਾਂ ਸ਼ੁਭ, ਨੌਂ ਅਸ਼ੁਭ ਤੇ ਵ੍ਰਿਧੀ ਅਤੇ ਵਰੀਯਾਨ ਦੋ ਮੱਧਮ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ੁਭ ਨੌਂ ਹਨ ਵਿਸ਼ਕੰਭ, ਅਤਿਗੰਡ, ਸ਼ੂਲ, ਗੰਡ, ਵਯਾਘਾਤ, ਵਜਰ, ਵਯਤੀਪਾਤ, ਪਰਿਘ ਤੇ ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਯਤੀਪਾਤ ਤੇ ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਖ਼ਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹ ਦੋ ਜੋੜ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਬਿਕਰਮੀ ਜੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹਰ ਦਿਨ ਦੇ ਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿਥੀ ਤੇ ਨਛੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਛਪਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਗ਼ਲਤੀ ਆਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਿੱਧੀ ਯੋਗ ਤੇ ਸਰਬਾਰਥਸਿੱਧੀ ਯੋਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ੨੭ ਪੰਚਾਂਗ ਯੋਗਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਵਾਰ ਤੇ ਨਛੱਤਰ ਦੇ ਮੇਲ ਤੋਂ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰਲਗੱਡ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਇਹ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਰਹੇ ਕਿ ਗੁਰਮਤਿ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨੇ ਦਿਨਾਂ, ਥਿਤਾਂ ਤੇ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਸ ਘੜੀ ਨਾਮ ਯਾਦ ਆਵੇ ਉਹੀ ਸ਼ੁਭ ਘੜੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਿਨ ਭਾਰਾ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਸਿੱਖ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੇਵਾ, ਲੰਗਰ, ਦਸਵੰਧ, ਦਾਨ ਤੇ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨ ਹੈ — ਕਿਸੇ ਟੂਣੇ-ਟਾਮਣ ਜਾਂ ਖ਼ਾਸ ਪੂਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਨੋਟ: ਇਸ ਪੰਨੇ ਦੀ ਯੋਗ ਗਿਣਤੀ ਲਗਭਗ ਹੈ। ਪੱਕੇ ਹਿਸਾਬ ਲਈ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਛਪੀ ਜੰਤਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਲਓ। ਹੋਰ ਵੇਰਵੇ ਲਈ ਅੱਜ ਦਾ ਪੰਚਾਂਗ, ਅੱਜ ਦਾ ਕਰਣ ਤੇ ਅੱਜ ਦਾ ਨਛੱਤਰ ਵੇਖੋ।