ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਂ | Punjabi Baby Names

ਆਰਦਰਾ ਮਿਥੁਨ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ੬°੪੦′ ਤੋਂ ੨੦° ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕੋ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਗੁਆਂਢੀ — ਮ੍ਰਿਗਸ਼ਿਰਾ ਤੇ ਪੁਨਰਵਸੂ — ਦੋ-ਦੋ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਿਹਾਜ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਦੋ ਟੁੱਟੇ ਸਿਰਿਆਂ ਵਿਚਾਲੇ ਸਾਬਤ ਖੜ੍ਹਾ ਤਾਰਾ ਹੈ।

ਇੱਕੀਵਾਂ ਤੋਂ ਚੌਵੀਵਾਂ ਚਰਣ ਇਸ ਦੇ ਹਨ; ਅੱਖਰ ਕੂ, ਘ, ਙ, ਛ। ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਪਿਛਲੇ ਤਾਰੇ ਤੋਂ ਤੁਰੀ ਆ ਰਹੀ ਕ ਵਾਲੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਮੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਲੜੀ ਗੁਰਮੁਖੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੰਗਤੀ ਦੇ ਵਰਗ-ਅੱਖਰਾਂ ਘ, ਙ, ਛ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਕਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ: ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਙ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਅੱਖਰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨੱਕ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਤੀਜੇ ਚਰਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਕੂ ਜਾਂ ਛ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਵਾਂਸ਼ ਧਨੁ, ਮਕਰ, ਕੁੰਭ ਤੇ ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਅਧਿਪਤੀ ਰਾਹੂ; ਦੇਵਤਾ ਰੁਦਰ; ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੰਝੂ ਦੀ ਬੂੰਦ; ਗਣ ਮਨੁੱਖ; ਯੋਨੀ ਕੁੱਤਾ।

ਆਰਦਰਾ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਮਨ ਬਾਰਸ਼ ਵਾਲੇ ਮੌਸਮ ਵਰਗਾ ਹੈ — ਕਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਇੱਕਦਮ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਗੱਲ ਦੀ ਤਹਿ ਤੱਕ ਜਾਣ ਦੀ ਆਦਤ ਹੈ; ਉੱਪਰੋਂ-ਉੱਪਰੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਵਾਬ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਮਸ਼ੀਨ, ਤਾਰ, ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਰੁਚੀ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿਸ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਡੂੰਘੀ ਹੈ ਪਰ ਬਾਹਰ ਘੱਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਢਵਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਬਿਜਲੀ, ਸਾਫ਼ਟਵੇਅਰ, ਦਵਾ-ਖੋਜ, ਅੰਕੜੇ ਤੇ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਇਸ ਲਈ ਬਣੇ ਹਨ।

ਜਿਹੜੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਛੱਤਰ ਦਾ ਅੱਖਰ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਆਰਦਰਾ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਟਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਬਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਦੀ ਸੌਖ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਰਦਾਸ ਪਿੱਛੋਂ ਲਿਆ ਹੁਕਮਨਾਮਾ ਜੋ ਅੱਖਰ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਉਹੀ ਬੱਚੇ ਦਾ ਅੱਖਰ ਹੈ — ਉਸ ਤੋਂ ਨਾਂ ਬਣਾ ਕੇ ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਕੌਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੱਲ ਉੱਥੇ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਅੱਖਰ ਦੇ ਨਾ ਲੱਭਣ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਤਰਨ ਤਾਰਨ ਦੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਕਈ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਿਵਾਜ ਹੈ ਕਿ ਸਾਵਣ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਂ ਸੰਗਰਾਂਦ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦੀਵਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਵਾਲਾ ਅੱਖਰ ਵੀ ਰੱਖਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੂ ਜਾਂ ਛ ਲੈ ਕੇ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਸੀਸ ਮਹਿੰਗੇ ਸ਼ਗਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।