⏳ ♓ मीन रास — शनीची साडेसाती

मीनेचो स्वामी गुरू आनी गुरू-शनी सम मानतात — दुस्मानकाय ना. देखून जल्मशनीचो टप्पो तीव्र आसलो तरी मीन राशीक गुरूचें राखण मेळत उरता. ह्या काळाचें रूप असें आसता: कूड थकता, जापसालदारक्यो वाडटात, एकसुरेपण जाणवता, पूण भितरल्यान मनीस चड स्पश्ट जायत वता. मीन ही मोक्षाची राशी आशिल्ल्यान ह्या टप्प्यांत अध्यात्माकडेन ओड वाडप हें सभावीक लक्षण मानतात.

वेव्हारांत ह्या दोन वर्सांनी तीन गजाली सांबाळच्यो — व्हडलें रीण आनी जामीन टाळप, भलायकेच्यो तक्रारी खास करून पांय, सांदे आनी न्हीद वेळार तपासून घेवप, आनी वयल्या अधिकाऱ्यां आनी सहकाऱ्यां कडेन उलोवप नितळ दवरप.

ह्या राशीचें सदांचें वर्णन असें — ‘कांय थारावीक वायट घडना, पूण सगळेंच थांबल्या भशेन दिसता.’ जल्मशनीचें हेंच खरें लक्षण; तो घडणुको घडयना, तो वेग काडून घेता. तिसरो टप्पो शनी मेषेंत आसतना येतलो, जंय शनी नीचीचो जाता; देखून मीनेच्या साडेसातीचो शेवट तुळनेन सोपो वता — हो ह्या राशीखातीर दिलासो दिवपी तपशील. मीन लग्न आशिल्ल्यांखातीर शनी इकरावो-बारावो स्वामी थारता, देखून लाभ आनी खर्च ह्यो दोनूय बाजू एकाच वेळार वाडिल्ल्यो दिसतात.

गुरू स्वामी आशिल्ल्यान मीनेचे उपाय गुरुतत्वाच्या उपासनेचे आसात. उडुपीचें श्री कृष्ण मठ — मध्वाचार्यांनी स्थापन केल्लें गुरु-परंपरेचें थळ — हें ह्या राशीखातीर सांगपी कोंकण देगेवयलें क्षेत्र; गीतेंतलें ‘योगक्षेमं वहाम्यहम्’ हें वचन साडेसातीच्या तीव्र टप्प्यांत ह्या राशीक आदार दिवपी मानतात.

बिरेस्तारा पिंवळ्या वस्त्राचो वापर, हळद-चण्याची दाळ-केळीं हांचें दान, विष्णुसहस्रनामाचें पठण आनी गुरुजनांची सेवा हे गुरूचें बळ वाडोवपी उपाय. शनीखातीर शनवारा मारुतीक तेल, तिळाचें दान आनी अन्नदान सांगतात.

वरतां मदीं मीन राशीखातीर आषाढ पुनवेची गुरुपुनव हो वर्सांतलो मुखेल दीस; त्या दिसा गुरुजनांक नमस्कार, गुरुपुजा आनी मठांनी जावपी उत्सव गोंय-कोंकणांत सगळेकडेन वळखीचो. दर बिरेस्तारा गीतेच्या एका अध्यायाचें वाचन हो सुद्धां ह्याच राशीखातीर सांगिल्लो नित्य उपाय. पुष्कराज ह्या राशीक चड करून मानवता, पूण नीलम मात जल्मशनीच्या टप्प्यांत आपल्याच मनान घालूं नाका. लक्षांत दवरचें — जल्मशनी हो घडोवपी टप्पो; ह्याच काळांत घेतिल्ले निर्णय फुडलीं तीस वर्सां तिगतात.